barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
JP Soars - More Bees With Honey
Een nog onbekende artiest is de uit Florida afkomstige JP Soars. Maar misschien dat hier met zijn tweede cd verandering in komt. Soars is in 1969 geboren in Californië en opgegroeid in Arkansas. Sinds 1985 woont hij al weer in Florida. Hij is een man van muzikale extremen, want hij heeft gespeeld in metalbands, maar is beïnvloed door jazzikonen als Wes Montgomery en Django Reinhardt, wat leidt tot een unieke gitaarstijl. Door zijn debuut-cd in 2008, “Back Of My Mind” wist hij al op te vallen en hij heeft inmiddels de 2009 International Blues Challenge en Albert King Award ontvangen. Soars zingt en speelt gitaar, ukelele en, zijn specialiteit, een 2-snarig zelfgebouwde sigarendoos-gitaar (zie foto van hoesje)
Voor zijn tweede cd “More Bees With Honey” wordt hij begeleid door zijn vaste sidekicks Chris Peet op drums en Donald 'The Cougar' Gottlieb op bas, waarbij hij JP Soars & the Red Hots vormt. Daarnaast doen nog verschillende muzikanten mee die het blaaswerk, achtergrondzang en de harmonica voor hun rekening nemen. Van de dertien nummers heeft Soars er tien zelf geschreven, er zijn twee covers en een nummer is een zodanige bewerking geworden dat hij er naast de naam van de componist zijn eigen naam eraan heeft toegevoegd.
 
Het eerste nummer, de titelsong “More Bees With Honey” knalt er meteen in. Ondersteund door blazers weet Soars meteen zijn visitekaartje af te geven. Het is een R&B- annex jumpbluesnummer dat door het vraag- en antwoordspel tussen zangers Soars en achtergrondzangeres Robin Rogers in een waar gospelnummer ontaardt. “K.Y.N.O.M.B.” is een ware blues: rauwe stem, venijnige gitaar van Soars en de mondharmonica van Jason Ricci. “So Many Times” is een typische soul/bluesballad met hartverscheurende zang en dito gitaarsolo. Een jumpblues volgt met “Hot Little Woman”, een nummer dat opvalt door diverse tempowisselingen en razendsnel gitaarwerk.
“Doggin'” is een sinister rocknummer met een intrigerende lick en een grandioze gitaarsolo, waarbij alles uit de kast wordt gehaald. Met “Back Of My Mind” gaat het tempo weer omhoog en met “The Hustle (Is On)” wordt deze lijn voortgezet. Dit nummer is de eerste cover van de hand van Eddy Owens, waarop Soars een prima imitatie geeft van de gitaarstijl van T-Bone Walker. Met een titel als “Lost It All” moet het wel een treurige blues worden. En dat is het ook; een slidegitaar, die duidelijk in mineur is, en een huilende mondharmonica maken van dit instrumentale nummer een en al droefenis. De sluizen gaan weer open met “Twitchin'”, een razendsnelle boogie met een hoofdrol voor de boogiewoogie-piano van Travis Colby, die de eerste solo voor zijn rekening neemt en Soars, die de tweede eruit knalt.
Het Louisiana Red-nummer “Sweet Blood Call” is de tweede cover; een lekkere shuffle met weer een prachtige gitaarsolo. Op “They'll Do It Every Time“ is duidelijk de sigarendoos-gitaar te horen en ook dit nummer munt weer uit door verschillende tempowisselingen, waardoor de aandacht erbij blijft. “Chasing Whiskey With Whiskey” is weer zo'n treurige blues. Begeleid door de akoestische gitaar, mondharmonica en slidegitaarlicks bezingt Soars met zijn aan Wolfman Jack herinnerende rauwe stem een hoop ellende. Een prachtig nummer. Het laatste nummer “Where'd You Stay Last Night” is de al eerder genoemde bewerking van de oude song van Baby Face Leroy. En met bewerking wil ik zeggen dat alleen de tekst me bekend voorkomt, maar dat de muzikale bewerking helemaal van JP Soars is.
Er volgt dan nog wat geklets over kip in de pot en koekjes erbij, allemaal heel gezellig, maar die laatste seconden hadden ze er van mij af mogen laten.
 
Na deze uitstekende cd diverse keren te hebben beluisterd kan ik alleen maar concluderen dat JP Soars een fabelachtig goede gitarist is, die een veelvoud van stijlen beheerst. Je kunt goed horen dat hij naast door eerdergenoemde jazzgitaristen ook is beïnvloed door T-Bone Walker, Guitar Slim en de soulblues uit de studio's van Stax. De band speelt zeer strak en levert een uitstekende begeleiding, en spelen duidelijk in dienst van Soars, die hier de absolute grote man is.
De cd is zeer gevarieerd en heeft een goede mix van snelle en langzame nummers in diverse stijlen. Na de binnenkomer van het titelnummer houdt de muziek je vast en krijg je past na de laatste tonen weer eens kans rustig adem halen.
Het wordt de hoogste tijd Soars naar Europa te halen, want hij zou naar mijn mening wel eens het hoogtepunt van menig festival kunnen worden. In de gaten houden!! 

Reacties

Frenk op 10-06-2011 11:29
Heel bijzonder. Klinkt heel erg goed. Ik heb nog wat filmpjes bekeken op YouTube en ben het met je eens dat hij eens heel snel naar Nederland moet komen
 
Greetz
Frenk
Frank Roszak op 12-06-2011 10:21
Thank you Eric very much
 
Best
Frank
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl