barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
JT Coldfire - Crazy Sun
De uit Austin, Texas afkomstige JT Coldfire staat bekend als een van de hardwerkendste muzikanten uit die stad. Hij is voor in de dertig en daarvan is hij al ruim vijftien bezig als professioneel muzikant. Al als zevenjarig jochie speelde hij piano en zong hij thuis voor zijn familie. Op school leerde hij ook nog viool, cello en bas spelen, maar geïnspireerd door o.m. Jimmy Page en plaatsgenoot Stevie Ray Vaughan stapt hij gaandeweg over naar de gitaar. Op zijn twintigste vertrok hij naar New York om daar in de clubs te spelen, maar na de aanslagen van 2001 besloot hij met vriendin en kind terug te gaan naar Austin. In 2006 komt zijn eerste album uit en met “Crazy Sun” heb ik de tweede voor mij liggen.
JT wordt bijgestaan door Lee Sheffield (bas, achtergrondzang), Dimon Dixon (drums, percussie), Robert Bartosh (achtergrondzang) , Wade Jacoby (piano) en Banzai LaRocca (harmonica). Het album telt dertien songs, die allemaal door JT zijn geschreven.
De opener “Pistol Lead” is een prachtig gezongen akoestisch nummer met alleen gitaar en harmonicabegeleiding door LaRocca. Op het volgende nummer, “Johnny's Gone” doet de hele band mee en die is navenant steviger. “White Collar Street Life” is een relaxte shuffle waarop vooral de jazzy gitaarakkoorden en de relaxte solo met de harmonica op de achtergrond er een smeuïge song van maken. Met het titelnummer “Crazy Sun” worden op een heerlijke slowblues getrakteerd.
“I Won't Never Go” gaat in dit stramien nog even door met wat steviger gitaarwerk, terwijl met “Lower That Ladder”, waarop hij zichzelf begeleid op de akoestische gitaar, meer uit de gospel put. “No Time For Sleepin'” is dan weer een typische Texas/T-Bone/Fabulous Thunderbirds-achtig nummer met een vlot ritme, snelle gitaarlicks en een vingervlugge solo. “Hangin' Tree” is een vlot nummer, haast vrolijk aandoend, maar met een duistere tekst, wat dan weer een behoorlijke spanning met zich meebrengt. Op het relaxte “She's Crazy” neemt JT weer de akoestische gitaar ter hand en vallen vooral de rollende pianotonen van Jacoby op.
Met “Lee Malone” is het weer gedaan met de rust. Het is een rockende blues met een opwindende solo. Op “Mr. Jones” horen wij dat hij ook met de slidegitaar overweg kan. “Bad Day” is een typische americana-song over een barruzie. Een lekker deuntje. En ook de laatste song “Sweet Little Isa”, waarop JT alleen met akoestisch gitaar te horen is, is met hetzelfde americana-sausje bedekt.
 
Als conclusie mag ik wel zeggen dat JT Coldfire met “Crazy Sun” een zeer geslaagd product heeft afgeleverd. Variërend van opwindende vlotte songs tot langzame bedachtzame slowblues, elektrisch en akoestisch, blues, jazz rock 'n roll, americana, alles wordt geboden. Ik hoop in de toekomst nog veel van hem te mogen horen. Bv. op de Nederlandse podia?  

Reacties

Frenk op 07-07-2011 13:56
Waanzinnig, die moesten ze inderdaad eens snel hierheen halen
 
Greetz
Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl