barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Ronnie Earl
Sommige mensen kunnen ook alles, verzucht je wel eens. Ronnie Earl is er zo een: naast het feit dat het een uitmuntend en hooggewaardeerd bluesgitarist is heeft hij ook een universiteitsgraad gehaald en zelfs aan de universiteit gedoceerd. Maar zelfs het leven van zo'n bevoorrecht mens gaat niet over rozen en ook bij hem gooit ziekte roet in het eten.
Ronnie wordt als Ronald Horvath op 10 maart 1953 geboren in de wijk Queens in New York. In zijn jeugd is hij een verwoed verzamelaar van jazz, rock en soulplaten. Op tienjarige leeftijd schrijven zijn ouders hem in voor pianolessen, maar omdat hij een hekel heeft aan oefenen laat hij de piano voor wat het is. Hij studeert anderhalf jaar Amerikaanse geschiedenis aan het C.W. Post College in Long Island voordat hij naar Boston verhuist en Special Education & Education aan Boston University studeert, waarvoor hij in 1975 zijn Bachelor haalt. Hij werkt korte tijd als leraar voor gehandicapte kinderen.
Tijdens zijn studiejaren bezoekt hij een concert van Muddy Waters en vanaf dat ogenblik wijdt hij zijn grootste aandacht aan de gitaar. Eerst schaft hij een akoestische Martin aan, die hij al snel weer inruilt voor een electrische Fender Stratocaster. Hij begint als ritmegitarist bij een band in een club, The Speakeasy, in Cambridge, Massachusetts. Tijdens deze periode reist hij twee keer met de Greyhound bus naar Chicago, waar hij door Koko Taylor in de plaatselijke bluesscene wordt geïntroduceerd. Met zijn band begeleidt hij o.m. Otis Rush en Big Walter Horton. Deze laatste logeert bij Earl als hij in de stad is. Ronnie speelt met Johnny Nicholas and the Rhythm Rockers en Sugar Ray and the Blue Tones.
 
Later reist hij met John Nicholas naar Atlanta, New Orleans en Austin, Texas, waar hij met Kim Wilson, Jimmy Vaughan en de Fabulous Thunderbirds speelt. Rond deze tijd voelt hij dat hij niet zowel een lerarencarrière als een muzikale loopbaan kan nastreven en hij kiest voor de muziek.
Ronnie's eerste opname is als slidegitarist naast Sunnyland Slim. In 1979 brengt hij, nog steeds onder de naam Ronnie Horvath, zijn eerste single uit, die worden gevolgd door twee opnamen met Johnny Nicholas & the Rhythm Rockers en een single met Sugar Ray & the Bluetones. Terwijl hij rond die tijd met Muddy Waters speelt en die Ronnie's naam niet weet te herinneren, wijzigt hij zijn naam in 'Earl'. Dit als eerbetoon aan Earl Hooker. Hetzelfde jaar nog wordt hij de leadgitarist van Roomful Of Blues, een tien man sterke band uit Providence, Rhode Island. Met deze band blijft hij de volgende acht jaar, neemt diverse albums op en ook toert hij uitgebreid met hen. Deze jaren waren zowel lonend als een last voor hem. Ronnie raakte zwaar verslaafd aan drugs aan alcohol. Tevens schrijft hij zo veel songs, dat deze niet eens allemaal door Roomful of Blues gespeeld kunnen worden en hij zoekt naar manieren om al deze songs kwijt te kunnen.
Naast zijn lidmaatschap bij Roomful Of Blues begint hij in 1983 met een solocarrière en hij brengt zijn eerste solo-cd uit op het Black Top-label. Deze cd staat vol met instrumentale nummers. Nadat hij Roomful Of Blues verlaat begint Earl samen te werken met Ron Levy en Jerry Portnoy, Earl King, Jimmy Rogers en Jimmy Witherspoon.
In 1988 vorm Earl zijn eigen band, die hij The Broadcasters noemt naar de eerste Fender Broadcaster. In zijn groep spelen Darrell Nulisch (zang), Jerry Portnoy (harmonica), Steve Gomes (bas) en Per Hanson (drums). Hetzelfde jaar nog verschijnt het debuutalbum “Soul Searchin'” in 1990 gevolgd door “Peace Of Mind” en “Language Of The Soul” in 1994.
De samenstelling van de band bestaat dan uit Bruce Katz (keyboards), Pers Hanson (drums) en "Rocket" Rod Carey (bas). Op de volgende cd “The Colour Of Love” doen daarnaast ook nog Marc Quinones (percussie) en Gregg Allman (keyboards) mee.
Door de relatie met laatstgenoemde krijgen Ronnie Earl and the Broadcasters de gelegenheid om te openen voor de Allman Brothers Band in Great Woods. Allman-gitarist Warren Haynes schuift dan weer eens aan bij optredens van Ronnie Earl en Bruce Katz voegt zich later bij de Gregg Allman Band.
 
In 2000 worden bij Earl diverse medische aandoeningen vastgesteld, die hem dwingen het toeren te beperken en zijn verdere carrièreplannen opnieuw te evalueren. De huidige Broadcasters, die nu bestaan uit bassist Jimmy Mouradian, organist Dave Limina en drummer Lorne Entress vormen zich in 2003 kort voor het album “I Feel Like Going On” wordt uitgebracht. Pas in 2009 volgt “Living In The Light” en een jaar later “Spread The Love”. In 2008 vieren Ronnie Earl & the Broadcasters hun twintigjarig bestaan als band.
Naast het maken van muziek geeft Earl ook gedurende vijf jaar les als zgn. Associate Professor aan het Berklee College of Music. In 2005 brengt hij de DVD “Ronnie Earl: Blues Guitar With Soul”, een instructiefilm voor gitaristen, uit.
 
Ronnie beschouwd bluesgitarist Otis Rush als zijn grootste invloed, naast Magic Sam, Guitar Slim, Jimmy McGriff, Jimmy Smith, Grant Green, Thelonious Monk, John Coltrane en Wes Montgomery. Een aantal van hen is geen gitarist, maar Earl laat zich meer inspireren door hun benadering van de muziek. Tot de prijzen die hij heeft gewonnen behoren ook twee W.C. Handy Awards voor 'Guitar Player of the Year', die hij in 1997 en 1999 in de wacht sleepte.
 
 
Update 9 april 2013:
Lees hier de recensie van "Just For Today"
 

Reacties

Frenk op 16-10-2011 11:27
Een topgitarist. Helaas veel te weinig bekend bij het 'grote' publiek. Goed dat hier aandacht aan wordt besteed.
 
Greetz
Frenk
Crazy Martin op 12-10-2012 23:33
Een geweldige gitarist. Helaas veel te onbekend bij het grote publiek, zoals met veel échte muzikanten helaas het geval is.
 
Groeten
Martin
Eric Campfens op 09-04-2013 07:41
Update 9 april 2013:
Lees hier de recensie van "Just For Today"
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl