barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Corey Harris
Dat de blues niet dood is en ook niet als rariteit in het museum thuis hoort is inmiddels een vaststaand feit. Dit uit het leed van Amerikaanse zwarten voortkomend muziekgenre is springlevend en duikt steeds in verschillende vormen op; of het nu in de uit de blues voortkomende akkoordenschema's en toonzettingen van de rock of de vergelijkbare rauwe teksten van de hiphop is. Maar ook de klassieke Deltablues wordt nog steeds gespeeld en samen met mensen als Keb' Mo' en Alvin Youngblood Hart is Corey Harris iemand die de vlag van de akoestische blues hoog houdt. Sterker nog, als afgestuurd antropoloog gaat hij op zoek naar de oorsprong en laat hij zich door een veelheid van stijlen beïnvloeden.
Corey Harris wordt op 21 februari 1969 geboren in de buurt van Denver, Colorado. Bij het beluisteren van de platen van Lightnin' Hopkins, die van zijn moeder zijn, raakt hij in de ban van de blues en op twaalfjarige leeftijd begint hij met gitaar spelen. Tijdens de middelbare schooljaren speelt hij in een rock 'n roll-band en op school in een marching band. In 1991 behaalt hij zijn Bachelor's Degree aan het Bates College in Lewistone, Maine. Hij ontvangt een beurs om in Kameroen talen te studeren. Tijdens twee reizen naar dit land bestudeert hij de taal, de sociale omgeving en de cultuur. Maar in zijn hart wordt de wens om bluesmuzikant te worden steeds groter. Bij terugkeer in de VS wordt hij toch eerst maar leraar Engels en Frans in Napoleonville, Louisiana. Daarnaast speelt hij als muzikant regelmatig in de clubs en straten van New Orleans.
Op zijn debuutalbum “Between Midnight And Day” uit 1995 verkent hij heel duidelijk het materiaal van Charlie Patton, Bukka White, Mississippi Fred McDowell, Muddy Waters en Sleepy John Estes. Op zijn volgende albums, waaronder “Fish Ain't Bitin'” (1997) en “Greens From The Garden” (1999), gaat zijn ontdekkingsreis steeds verder. Hij componeert nieuw werk, herontdekt steeds meer oude blues en verkent verder de oorsprong en ontwikkeling van dit genre. Hij is zowel solo op akoestische gitaar als begeleid door zijn band, de 5x5, elektrisch te horen. In 1998 helpt hij Billy Bragg en Wilco met het schrijven van de muziek van “Hoodoo Voodoo” op “Mermaid Avenue”, een bijzonder album met nummers waarvan de teksten waren geschreven door Woody Guthrie. Als muzikant verschijnt hij ook op het vervolgalbum “Mermaid Avenue Vol. II”. Op “Vu-Du Menz” (2002), dat hij samen met Henry Butler maakte, en “Downhome Sophisticate” uit 2002 strekt hij zich nog verder uit door blues, Afrikaanse pop en elektronica te versmelten tot een van de meest briljantste albums van dat jaar.
                      
In de Martin Scorseses film “Feel Like Going Home”, onderdeel van diens bluescyclus, reist Harris naar Niafunke om de Malinese muzikant Ali Farka Toure te ontmoeten, die ook bekend is als koning van de Afrikaanse blues. Enkele maanden later, in 2002, keert hij terug naar Mali en werkt Harris samen met Toure op hun gemeenschappelijk album “Mississippi To Mali”, waarbij de blues samensmelt met Toure's muziek uit Noord-Mali. Eigenlijk was het de bedoeling dat hij voor zijn zesde album duetten zou opnemen met oudere bluesartiesten, maar door zijn ontmoeting met Toure heeft hij die plannen compleet omgegooid om “Mississippi To Mali” op te nemen.
Harris heeft uitgebreid gewoond en gereisd door West-Afrika en de indrukken die hij daar heeft opgedaan zijn duidelijk terug te horen in zijn werk. Hij heeft veel gereisd door Europa, Canada, West-Afrika, Japan en Australië en gespeeld met de groten uit de blues, zoals BB King, Taj Mahal, Buddy Guy, Henry Butler, R.L. Burnside, John Jackson, de al genoemde Ali Farka Toure, Dave Matthews Band, Tracy Chapman, Olu Dara, Wilco, Natalie Merchant en vele anderen.
Het onderzoeken en ontdekken zit hem toch in het bloed en in 2007 vertrekt hij naar Jamaica om zich daar te verdiepen in de plaatselijke muziek, de reggae. Dit resulteert dat jaar nog in het album “Zion Crossroads” waarop een mengeling van blues en reggae te vinden is. Twee jaar later verschijnt “Blu.Black” en recent “Father Sun, Mother Earth” met opnieuw een reggae/blues-mix.
 
In september 2007 ontvangt Harris een beurs van de John D. and Catherine T. MacArthur Foundation. Deze beurs wordt uitgereikt aan mensen die uitzonderlijke verdiensten hebben getoond en dit ook in de toekomst zullen blijven doen op het gebied van uitgebreid creatief werk. Deze beurs, die niet een beloning is voor het verleden, maar het werk voor de toekomst ondersteund, bedraagt $ 500.000,- die over een periode van vijf jaar zal worden uitbetaald. Hetzelfde jaar krijgt Harris een eredoctoraat in Muziek van zijn oude universiteit, Bates College.
 
Corey Harris is een academicus, een wetenschapper op zijn gebied, iemand die steeds onderzoekt. Maar daarnaast is hij een uitstekend bluesmuzikant. Iemand met hart en gevoel, iemand die zijn muzikale en antropologische kennis weet om te zetten in muziek. Hij weet door zijn interesse muziek op te diepen, te vertalen en te introduceren bij het publiek. En passant heeft ons hiermee uitstekende muziek geschonken. Ik ben benieuwd waarmee Corey Harris ons in de toekomst nog zal verrassen.  


Update 24 mei 2014
Nieuwe cd van Corey Harris. Klik hier voor de recensie








Reacties

Frenk op 13-11-2011 16:36
Een prima muzikant. Een die de vlam van de akoestische blues hoog houdt. Een terecht eerbetoon aan deze man. De DVD van Scorcese heb is. Een geweldige film
 
Greetz
Frenk
Rob Alberts op 13-11-2011 17:27
Muziek uit Mali, ik ben er gek op. Een mix van blues uit Amerike en Afrika is helemaal prachtig. Muzikale groet
Zizy-Marlene op 14-11-2011 13:31
Alleen maar even de groetjes Eric...om te laten zien dat ik nog leef ;-)
en te vragen hoe het nu met jou is ?
 
Liefs x
Eric op 24-05-2014 10:12
Update 24 mei 2014
Nieuwe cd van Corey Harris. Klik hier voor de recensie
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl