barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Hugh Laurie - Let Them Talk
De cd is al weer enige tijd in mijn bezit; ik zet hem steeds weer op en toch heb ik er nog geen recensie over geschreven. Een schande dus eigenlijk. Ik heb het over de cd “Let Them Talk” van Hugh Laurie. Hugh wie? Laurie. Beter bekend als Dr. House in de gelijknamige Amerikaanse tv-serie. Laurie is echter geen Amerikaan, al zou je dat danken als je hem kent uit deze serie. Nee, we spreken hier over een rasechte Engelsman. Geboren in 1959 in Oxford en gestudeerd in Eton en Cambridge (archeologie en sociale antropologie). Engelser als dit krijg je dus niet. Van tv is hij verder bekend als helft van het duo Fry & Laurie (met Stephen Fry)en van zijn diverse in o.m. Blackadder. Hij heeft ook diverse filmrollen op zijn naam.
En zoals zo veel andere acteurs moet hij ook zo nodig zingen. Voor mensen die al langer kennen is dit niets nieuws. In Fry & Laurie bv. schoof hij regelmatig achter de piano en ook als Dr. House laat hij wel eens wat zien. Verder speelt hij nog gitaar, drums, harmonica en saxofoon. Meestal word ik achterdochtig als ik hoor dat een acteur een cd gaat uitbrengen. Ik word nog wel eens badend in het koude zweet wakker als ik aan David Hasselhoff denk. Maar met Hugh Laurie is dat gelukkig anders. “Let Them Talk” is een serieus bluesalbum geworden, waarop hij vijftien bluesclassics vertolkt. De cd is geproduceerd door niemand minder dan Joe Henry en Laurie wordt bijgestaan door Tom Jones, Dr. John en Irma Thomas.
 
De cd begint met een paar minuten pianosolo van en als hij de woorden "I went down at St. James Infirmary" inzet krijg ik meteen rillingen. Een heerlijk stemgeluid, wel wat aan de vlakke kant, maar dat maakt het dan weer lekker echt. Laurie is een waanzinnig goede pianist en dat hij laat hij onder meer horen in het barrelhousenummer “Six Cold Feet” en het lome spel in “Buddy Bolden's Blues”. Dr. John munt uit door de voor hem typerende melancholische zang in “After You've Gone”, waarbij hij door Laurie op typische New Orleans-achtige wijze wordt begeleid. In de boogie “Swanee River” en Robert Johnsons “They're Red Hot” gaat Laurie zelf helemaal los. Moeilijk om stil te blijven zitten. Ik vind Tom Jones in “Baby, Please Make A Change” wat zwak. Van hem had ik meer vuurwerk verwacht. Irma Thomas straalt in “John Henry”. Geweldig wat een stem die vrouw nog steeds heeft. In het laatste nummer, James Bookers “Let Them Talk” is Laurie vocaal op zijn sterkst. Een prachtig nummer.
 
Mijn conclusie is dat Hugh Laurie een van de weinige acteurs is die in staat is goed muziek te maken. En daarbij ook goede muziek te hebben. Let op de nuance. Hij is een uitstekende muzikant en heeft duidelijk passie voor muziek. De band, die hem begeleid, is prima. De keuze van nummers is verrassend, maar ik vind het prima dat nu eens niet de bekende klassiekers worden vertolkt. Een uitstekende cd dus.
 

Reacties

Frenk op 13-11-2011 11:07
Maar die cd heb ik al lang in huis. Grote klasse. Maar ik wist niet dat hij eigenlijk een Engelsman was. Weer wat geleerd.
 
Greetz
Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl