barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
R.L. Burnside (1926 – 2005)
Het grootste deel van zijn leven speelde hij de blues, maar pas als hij bijna zeventig is krijgt R.L. Burnside de aandacht die hij verdient. Maar als hij de aandacht eenmaal gekregen heeft gaan de sluizen ook echt open. Hij grijpt dit met beide handen aan, maakt diverse albums en treedt over de hele wereld op. Ruim tien jaar geniet hij van deze roem en hij wordt in die periode zo'n beetje de peetvader van de underground rockscene met als grootste fans Jon Spencer en Bono als zijn bekendste fans.
Maar we gaan eerst terug naar het begin, naar 23 november 1926 om precies te zijn als Robert Lee Burnside wordt geboren in het plaatsje Harmontown, Mississippi. Het grootste deel van zijn leven blijft hij in het noorden van Mississippi, ook bekend als de Mississippi Hills, wonen. Hij werkt er als zgn. 'sharecropper' – iemand die een stukje land huurt om te bewerken – en visser. Het horen van de single “Boogie Chillen” van John Lee Hooker in 1948 doet hem besluiten ook gitaar te gaan spelen. Het meeste leert hij van de in de buurt wonende Mississippi Fred McDowell en ook zijn aangetrouwde neef Muddy Waters noemt hij als invloed. Als hij het gitaar spelen onder de knie krijgt treedt hij in de weekenden vaak op barbecues en feesten op.
Tijdens de vijftiger jaren is Burnside het boerenleven zat en net als veel van zijn generatie vertrekt hij naar Chicago in de hoop betere economische omstandigheden te vinden. Maar het loopt anders dan hij denkt; binnen een jaar worden zijn vader, broer en oom in deze stad vermoord. Hij verwerkt dit later in het nummer “R.L.'s Story” dat in 2000 op het album “Wish I Was In Heaven Sitting Down” verschijnt. Rond 1959 verlaat hij Chicago weer en keert terug naar Mississippi om weer boer te worden en voor zijn familie te zorgen. Tijdens een spelletje dobbelen schiet hij iemand dood bij een ruzie. Hiervoor wordt hij voor moord veroordeeld, maar door tussenkomst van zijn baas, die hem als tractorchauffeur niet kan missen, hoeft hij maar zes maanden te zitten. Zelf zegt hij hierover later: “ I didn't mean to kill nobody ... I just meant to shoot the sonofabitch in the head. Him dying was between him and the Lord”.
In 1960 maakt Burnside zijn eerste opnamen, zgn. fieldrecordings, voor folklorist en producent George Mitchell, die door Arhoolie Records worden uitgebracht. Tijdens de zestiger jaren brengt hij op verschillende kleine labels nog wat meer materiaal uit. Een tweede album met akoestisch materiaal wordt datzelfde jaar opgenomen, maar pas begin tachtiger jaren uitgebracht. Tussen 1980 en 1984 neemt hij met Leo Bruin in Groningen songs op, die onder de naam “Hill Country Blues” worden uitgebracht. Dit wordt gevolgd door een album vol singles, die op het High Water-label van Dr. David Evans verschijnt. In al die jaren blijft hij zijn beroepen als boer en visser uitvoeren om zijn familie te kunnen onderhouden.
                    
In 1992 is Burnside samen met zijn vriend Junior Kimbrough te zien in de film Deep Blues van Robert Palmer en begint opnamen te maken voor het Fat Possum-label. De eigenaren van het label Peter Redvers-Lee en Matthew Johnson hadden zich als doel gesteld muziek van oudere bluesartiesten uit Noord-Mississippi als Burnside en Junior Kimbrough uit te brengen. Burnsides eerste album, “Bad Luck City” komt nog datzelfde jaar uit. Het wordt live opgenomen met zijn eigen familie als begeleiders: zonen Dwayne op gitaar en Joseph op bas en schoonzoon Calvin Johnson op drums. Deze band noemt zich de Sound Machine. In 1994 verschijnt het studio-album “Too Bad Jim”. Hij blijft tot aan zijn dood verbonden aan het label en hij speelt voornamelijk met slidegitarist Kenny Brown, waarmee hij al sinds 1971 optreedt en die hij geadopteerde zoon noemt. Halverwege de negentiger krijgt hij de aandacht van Jon Spencer en met het toeren en opnemen met diens Jon Spencer Blues Explosion staat een geheel nieuw publiek voor hem klaar. Het in 1996 uitgekomen album “A Ass pocket Of Whiskey”, dat hij met Jon Spencer opneemt, geeft hem grote aandacht en waardering, vooral van mensen als Bono en Iggy Pop.
Burnside toert in die jaren behoorlijk veel en zijn roem brengt hem zelfs op de Europese bluesfestivals. In 2000 komt “Wish I Was In Heaven Sitting Down” in 2001 gevolgd door het live-album “Burnside On Burnside”. Na een hartaanval in dat jaar raadt zijn arts hem aan te stoppen met drinken. Hij is een stevige drinker en zijn favoriete drank is een zelfgemaakte mix van Old Grandad Whiskey met tomatensap; hij noemt het Bloody Mothafucka. Hij stopt inderdaad, maar beweert dat hij hierdoor niet meer kan spelen.
 
Burnside heeft een grote familie en enkele ervan spelen ook de blues. Kleinzoon Cedric treedt op met Kenny Brown en Steve 'Lightnin' Malcolm, zoon Dwayne speelt gitaar bij de North Mississippi Allstars. In 2004 openen de zonen van Burnside het Burnside Blues Cafe in Holly Springs op de kruising van Highways 78 en 7. Datzelfde jaar verschijnt “Bothered Mind”.
Al enkele jaren heeft hij te kampen met gezondheidsproblemen, wat resulteert in een hartoperatie in 1999 en de al genoemde hartaanval in 2001. In 2005 geeft het hart het uiteindelijk helemaal op en R.L. Burnside op 1 september van dat jaar in St. Francis Hospital in Memphis. Hij is dan 78 jaar oud. Hij wordt begraven op het Free Springs Cemetery in Harmontown.
 
Burnside had een krachtige expressieve stem en hij speelde zowel akoestische als electrische gitaren met en zonder slide. Zijn stijl was meer karakteristiek voor die van de North Mississippi heuvels als de Mississippi Delta. Net als andere bluesmuzikanten hield hij zich niet altijd aan de standaard 12- of 16-maatschema's, maar hij voegde er af en toe eens wat aan toe, als dat spontaan bij hem opkwam. Samen met buurtgenoten als Junior Kimbrough en Big Jack Johnson was R.L. Burnside een exponent van een moderne, elektrische versie van de rauwe en ruwe Mississippiblues.
Hij leefde net zo hard als hij muziek maakte. Hij dronk en had affaires en, hoewel hij getrouwd was met een vrouw en met haar haar twaalf kinderen had, roemde hij zichzelf als een creaties van de zonde. Vrouwen en whiskey, pech en problemen, het zijn slechts enkele ingrediënten van Burnsides muziek. Deze is duidelijk niet bestemd voor kinderen en fijngevoeligen – “he is bad...... and we love it”
 

Reacties

Frenk op 04-11-2011 15:08
Wat een mooi verhaal weer. Waar haal je het toch steeds vandaan. Top!
 
Greetz
Frenk
Crazy Martin op 26-08-2012 14:26
Mooie bio. Een van de laatste echte oude bluesmannen.
 
Groet
Martin
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl