barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Ana Popovic - Unconditional
Toegegeven, ik ben al sinds haar eerste cd een fan van Ana Popovic. Ook muzikaal gezien. Dat het ook nog een mooie meid is is gewoon leuk meegenomen. Ana werd in 1976 geboren in Belgrado. Toen de Servische stad in 1999 door oorlog werd verscheurd kwam ze naar Nederland, waar ze aan het conservatorium studeerde. Nu woont ze gedeeltelijk in Los Angeles en Amsterdam, woont samen met haar vriend en is moeder van een zoon.
“Unconditional” is haar zesde album en hierop wordt zij begeleid door Calvin Turner (bas), Doug Belote (drums), Leon 'Kid Chocolate' Brown (trompet), Tom Fitzpatrick (sax) en Jon Cleary en David Torkanowski, die de keyboards voor hun rekening nemen. Als gasten spelen harmonicaman Jason Ricci en slidegitarist Sonny Landreth elk op een nummer mee. Van de twaalf nummers zijn er acht originelen.
 
Ana's stem vond ik altijd wat aan de zwakke kant, maar in de opener “Fearless Blues” is juist aan de vocalen aandacht besteed. Het is een akoestisch nummer en dan valt er niet veel te verbergen achter het gewoonlijk electrische geweld. Daarnaast is er een mooie interactie tussen de akoestische slidegitaar en de piano. “Count Me In” staat meteen als een huis. Mede door de harmonica van Jason Ricci en de spetterende gitaarsolo van Ana swingt het de pan uit. Het titelnummer “Unconditional” is – buiten de fraaie gitaarsolo – verder wat aan de veilige kant gebleven. Tamelijk mainstream en goed in het gehoor liggend en het zou een prima single kunnen zijn. Bij de eerste tonen en de harmonie van “Reset Rewind” moet ik denken aan “The Weight” van the Band, maar al gaandeweg krijgt het een eigen vorm.
Het beste nummer is onmiskenbaar “Slideshow”. Op het voortjagende drumwerk van Doug Belote jagen de slidegitaren van Ana en Sonny Landreth het naar steeds grotere hoogten. “Business As Usual” is een lekkere blues, waarin zich de longen uit haar lijf brult en haar zang wordt afgewisseld met scherpe gitaarlicks. En met het aanstekelijke “Your Love Ain't Real” gaan we op de funky toer. Met “Work Song” is nu de eerste cover aan de beurt. Het nummer is bekend van Nina Simone en dat zijn toch erg grote voetstappen. En hoewel ze het goed doet, haalt Ana het qua stem haalt net niet, maar het orgel- en gitaarwerk maken dit meer dan goed. Een van de beste songs van dit album. “Summer Rain” is een leuk jazzy deuntje, waarop duidelijk te horen is dat Ana aan haar stem heeft gewerkt. Prima gezongen en een fraaie gitaarsolo op het eind.
Wat ik eerder al over “Work Song” schreef is ook op Koko Taylors “Voodoo Woman” van toepassing. Ook diens voetstappen zijn een maatje te groot, waardoor Ana zich af en toe overschreeuwt. Ook het dreigende en sinistere van het origineel komt door dit arrangement niet tot uiting. Op het van Buddy Guy bekende “One Room Country Shack” houdt Ana door de laidback aanpak en de verteltrant het oorspronkelijke karakter van het nummer in stand. Hier is haar grote talent als gitarist goed te horen. Als laatste nummer komt Super Pie DeSanto's “Soulful Dress”, een rauw R&B-nummer waarin Ana's vocalen die van het origineel behoorlijk benaderen. Een prima afsluiter.
 
Conclusie
Een prima album waarop Ana Popovic wederom goede blues laat horen. Deze keer verlicht met wat snufjes soul en jazz. Het geheel klinkt wat minder rauw en dus meer gepolijst als haar eerdere albums. Ik denk dat dit is gedaan om de Amerikaanse markt nu helemaal te gaan veroveren. Het is een prima aanvulling op de albums die ik al van Ana in de kast heb staan.
 
 
Meer informatie vindt u op www.anapopovic.com

Reacties

Frenk op 20-12-2011 07:10
We hebben ze anderhalf jaar geleden nog in Schiedam zien optreden. Geweldig was dat. Dat weet je toch ook nog wel, Eric? Je mond hing in ieder geval open ;-)
 
Greetz
Frenk
Zizy-Marlene op 21-12-2011 20:03
Frenk is mij voor... ik wilde net aan jouw vragen was zij niet in Schiedam met de eerste bluesroute...
 
Ik vind het fantastisch de muziek het gitaarspel en ..sowieso leuk dat het een vrouw is. die het niet nodig vind om zich stoer te moeten kleden.. .. genoten. van alles.
 
Fijne Kerstdagen Eric.. x
 
Ps ..gaat het goed met je ouders?
barnowlblues op 22-12-2011 09:51
Hoi Will
 
Dat heb je inderdaad goed gezien. Ana was de afsluiter van de eerste Bluesroute. Zie mijn verslag van toen op: /content/2010/05/bluesroute-scyedam--verslag
 
Hartelijke groeten
Eric
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl