barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Rod Piazza & The All Mighty Flyers - Almighty Dollar
Kennelijk beviel de titel van zijn laatste cd hem zo goed, dat Rod Piazza zijn band ook maar meteen om heeft gedoopt van Mighty Flyers naar Almighty Flyers. De 64-jarige heeft met “Almighty Dollar” alweer zijn zesentwintigste album op de markt gebracht. En denk niet dat hij steeds de makkelijke weg kiest en maar steeds in hetzelfde stramien, nl. de West Coast Swing, blijft hangen. Nee, deze cd is een duidelijke knipoog naar de Chicago Blues.
De band bestaat op dit album uit de al genoemde zanger/harmonicaman Rod Piazza, zijn vrouw Honey Piazza op toetsen, gitarist Henry Carvajal en de man die het geheel strak in het gareel houdt is drummer Dave Kida. Daarnaast wordt het kwartet op diverse nummer ter zijde gestaan door Johnny Dyer (zang), Rusty Zinn (gitaar, zang), Norm Gonzales (bas), Hank Van Sickle (staande bas) en Jonny Viau (tenorsaxofoon). Van de twaalf nummers zijn er slechts twee zelfgeschreven, de rest bestaat uit covers.  
 
“Move Out Baby” geeft meteen de richting aan die we kunnen verwachten. Swingende R&B met een soepel zingende en blazende Rod en fraai toetsenwerk van Honey. Deze door Jimmy Liggins geschreven song gaat nu eens niet over een vrouw die haar man verlaat, maar een man die zijn vrouw wegstuurt. Henry Glovers “What Makes You So Tough?” gaat al wat meer in de richting van de Chicago Blues. Opvallend is de fraaie dubbele solo met Rods harmonica en Jonny's saxofoon. Met “Blue Shadows” duiken we nog wat dieper in de blues. Door de zware harmonica en Rusty Zinns gitaarsolo wanen we ons helemaal in de Windy City. In het vierde nummer “Wine Wine Wine” vullen harmonica en sax elkaar weer prima aan. De rustige akoestische versie van de classic “Ain't Nobody's Business” laat Honey's vaardigheden op de toetsen zien. Een harmonicaman die naar Chicago knipoogt mag natuurlijk Little Walter niet vergeten. En deze is hier vertegenwoordigd met twee nummers, waarvan de instrumental “That's It” nu aan de beurt is. Rods bewerking is een fraai eerbetoon aan de oude meester.
“Baby Don't Go” is een swingende shuffle, dat zeker door Rusty's gitaar, Honey's piano en zeker de sax van Jonny Viau naar een hoger plan wordt gebracht. Johnny Dyers zang op “Loving Man” doet je aan de stem van Muddy Waters denken. Een prachtige diepe blues is het geworden. Met “Almighty Dollar” zijn we dan eindelijk bij Piazza's eerste zelfgeschreven werkje aangeland. En wat voor een. De harmonica begint als het ware te stomen, terwijl Honey hier schittert en ook beide gitaristen uitstekend werk verrichten. Na al dat bluesgeweld wordt even een uitstapje gedaan met het zoetsappige ballad “We Belong Together”, een typische vijftiger jaren tranentrekker. Dit duurt maar even en met de tweede Little Walter cover “Confessin' The Blues” zijn we weer terug in Chicago. Dyer met zijn 'Muddy'-stem dat we ons weer even daar in de Gouden Jaren zijn teruggekeerd. De instrumental “Con-Vo-Looted” is de tweede zelfgeschreven song en een goed gekozen uitsmijter voor dit album. Hier laat Rod Piazza maar weer eens horen wat hij allemaal in huis heeft.
 
Conclusie
Een prima album, waarbij een band de door zich ingeslagen weg van de elegante West Coast Swing durft te verlaten om zich te concentreren op de rauwere Chicago Blues. Het kwartet heeft uitstekende hulp gekregen van hun gasten, waarbij vooral saxofonist Jonny Viau een extra vermelding verdient.
 

Reacties

Frenk op 03-01-2012 14:48
Een goede bekende natuurlijk. Een absolute topper en zo te horen aan dit nummer is dit album ook wee van grote klasse.
 
Greetz
Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl