barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Brownie McGhee (1915-1996)
De blues verschijnt in verschillende vormen en gedaanten en iedere vorm heeft zijn vertegenwoordiger of, zo je wilt, stamvaders. De verschijningsvorm van de verschillende bluesstijlen wordt over het algemeen bepaald door de locatie waar het is ontstaan. Zo zijn er bijvoorbeeld de Mississippi-, Texas-, Californië- en Chicagostijlen om er maar een paar te noemen. Een andere belangrijke stijl is de Piedmontblues, die is ontstaan in het oosten van de VS en in het bijzonder in het gebied tussen Richmond, Virginia en Atlanta, Georgia. Het kenmerk  van deze stijl is het spelen van de basmelodie met de duim, terwijl vooral met de wijsvinger melodie wordt gespeeld. Deze gitaarstijl is een afgeleide van de oudere ragtime. 
De belangrijkste vertegenwoordiger van deze speelstijl is Brownie McGhee, die met zijn jarenlange partner Sonny Terry een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de blues werd.
Op 30 november 1915 wordt Walter Brown McGhee geboren in Knoxville, Tennessee. Hij groeit op in het nabijgelegen Kingsport en lijdt vanaf zijn vierde jaar aan polio. Hij wordt later door zijn twee jaar jongere broer Granville in een rolstoel rondgereden, iets wat Granville de bijnaam ‘Sticks’ oplevert. Deze bijnaam blijft aan hem plakken; ook als hij als volwassene een eigen muziekcarrière opbouwt en onder meer een gigantische hit scoort met “Drinkin’ Wine Spo-Dee-O-Dee”.
Vader George ‘Duff’ McGhee is fabrieksarbeider, die in zijn vrije tijd rond University Avenue gitaar speelt. Een oom maakt van een marshmallowblik en een stuk board een gitaar voor de jonge Brownie. Vanaf zijn jeugd duikt Brownie geheel onder in de muziek. Dit o.m. als lid van de plaatselijke harmoniegroep, the Golden Voices Gospel Quartet. Daarnaast leert hij zichzelf gitaar spelen.
Door een operatie in 1937, die door het ‘March of Dimes’-fonds mogelijk wordt gemaakt, kan McGhee weer lopen. Dit fonds ondersteund moeders en kinderen die aan polio lijden en is destijds opgericht door president Franklin D. Roosevelt, die zelf aan deze ziekte leed. Brownie zou wel altijd met zijn been blijven trekken.
 
Als hij 22 jaar oud is wordt Brownie als lid van de Rabbit Foot Minstrels rondreizend muzikant. Hij ontmoet washboardspeler George ‘Oh Red’ Washington (ook bekend als Bull City Red), die hem in contact brengt met platenbaas J.B. Long. Voor Okeh Records neemt McGhee in 1940 zijn eerste nummers op. Als Brownies reizen hem naar North Carolina brengen raak Piedmontgitarist Blind Boy Fuller bevriend met hem. De jonge McGhee is onder de indruk van diens gitaarstijl en gaandeweg neemt hij deze over en bekwaamt zich er verder in. Na Fullers dood in 1941 overtuigt J.B. Long hem om Fullers naam aan te nemen en hij gaat een tijd door het leven als ‘Blind Boy Fuller No. 2’ . Rond deze tijd heeft McGhee al diverse opnamen gemaakt voor Okeh Records in Chicago, waaronder “Death of Blind Boy Fuller”. Maar het echte succes komt pas in 1942 als hij naar New York verhuist. Hij vormt een duo met harmonicaspeler Sonny Terry, die hij al sinds 1939 kent toen deze nog met Blind Boy Fuller samenspeelde. Zij nemen onder meer “Workingman’s Blues” op en hebben onmiddellijk succes. 
Vanaf hun verhuizing naar New York maken McGhee en Terry deel uit van de opkomende folkscene, waar ook Pete Seeger, Woody Guthrie en Lead Belly deel van uitmaken. Hoewel zij voornamelijk bekend staan als pure folkartiesten, die voor een blank publiek spelen, hebben McGhee en Terry in de veertiger jaren succes met een jumpbluescombo, compleet met scheurende sax en spetterende piano. Een grote R&B-hit hebben zij in 1948 met “My Fault”. Zij noemen zich hierbij onder meer ‘Brownie McGhee and his Jook House Rockers’ en ‘Sonny Terry and his Buckshot Five’ en spelen regelmatig met mensen als Champion Jack Dupree en Big Chief Ellis. McGhee en Terry hebben in die jaren zowel samen als solo diverse hits. Daarnaast treden zij op in Broadway producties “Finian’s Rainbow” en “Cat On A Hot Tin Roof”. Naast het werk met Terry doet hij veel solowerk en neemt om, problemen met zijn platenmaatschappij te voorkomen, op onder namen als Spider Sam en Blind Boy Williams.  
                    
McGhee en Terry horen bij de eerste bluesmuzikanten die op uitnodiging van de Britse jazzmusicus Chris Barber de oversteek naar Europa maken en vervolgens zullen zij deze reis nog vaak maken. Tijdens de bluesrevival van de zestiger jaren worden McGhee en Terry zeer populair in de clubs en op festivals. Buiten dat zij zo af en toe nieuw werk uitbrengen blijven zij trouw aan het klassieke Piedmontblues- en folkwerk. Het wordt zo langzamerhand voorspelbaar, maar wat zij afleveren blijft op een constant hoog niveau.
Vanaf de jaren vijftig heeft McGhee in Harlem zijn School of Blues, waarin hij gitaarles geeft. In 1971 verschijnt onder de naam “Guitar Styles of Brownie McGhee” een boek met gitaarlessen van zijn hand. Een van zijn leerlingen, Happy Traum, heeft dit werk uitgeschreven en tussen de lessen door laat hij Brownie aan het woord over zijn jeugd, zijn eerste stappen in de muziek en de geschiedenis van de blues, zoals hij dat heeft meegemaakt.

Maar net als bij veel andere relaties houdt het ook bij dit duo, later ook wel ‘The original blues brothers’ genoemd, ook een keer op. Al vanaf halverwege de zeventiger jaren geeft Terry er tijdens hun concerten de voorkeur aan met een andere gitarist samen te spelen. McGhee doet dan solowerk. Vanaf 1980 gaan beiden als soloartiest verder.

Naast muziekoptredens en –opnamen zijn de heren regelmatig op het witte doek te zien. In 1979 treden zij samen op in de filmcomedy ‘The Jerk’ met Steve Martin en in 1987 verschijnt McGhee als blueszanger Toots Sweet in de thriller ‘Angel Heart’ en hij duikt een jaar later op in een aflevering van ‘Family Ties’, waarin hij blueszanger Eddie Dupre speelt. In 1989 speelt hij een blueszanger in een aflevering van 'Matlock'.

In 1995 treedt Brownie nog op tijdens het Chicago Blues Festival, waar hij een van de sterren van de show was met een loopbaan die meer dan zestig jaar omspande. Enkele maanden later, op 16 februari 1996 overlijdt Brown McGhee in Oakland, Californië, op tachtigjarige leeftijd aan de gevolgen van maagkanker. Zijn overlijden is een groot verlies voor de blueswereld. Ondanks zijn hoge leeftijd en het feit dat hij al min of meer met pensioen was gegaan bleef hij vanwege zijn status als maatgevende vertegenwoordiger van de Piedmontstijl wereldwijd een veelgevraagd artiest. Er stonden zelfs alweer optredens in Australië gepland.
 

Reacties

Frenk op 19-02-2012 11:01
Een prachtig verhaal van een legende. Mooi beschreven.

Greetz
Frenk
Han de Tekort op 19-02-2012 14:52
Prachtig. Mooie bio, met veel belangstelling gelezen.
 
Gr Han
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl