barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Charles Brown (1922 - 1999)
Er zijn niet veel artiesten die kunnen bogen op een carrière van meer dan een halve eeuw en dan ook nog actief bezig zijn. Pianist Charles Brown was er wel zo een. Hij was er een die tot aan het eind van zijn leven zijn stijl trouw bleef en nog steeds optrad en opnames maakte. Zijn ongelooflijke pianotechniek en relaxte zangstijl was nog net zo meeslepend en opgewekt als in de veertiger en vijftiger jaren toen hij zijn grootste hits had.
Op 13 september 1922 wordt Charles Brown in Texas City, Texas geboren. Als kind al is hij gek op muziek en hij krijgt les in klassieke piano. Nadat hij zijn school heeft afgemaakt en een graad in scheikunde heeft behaald vertrekt hij naar Los Angeles, waar de grote toeloopvan zwarte Amerikanen heeft gezorgd voor een actieve nachtclubscene. Het verschil met de ruige stijl van Detroit en Chicago is dat de stijl, die zich in LA ontwikkelt, wat van de scherpe kantjes van de blues afvijlt. Dit resulteert in een jazzy en gladde bluesstijl met als belangrijkste exponenten Nat King Cole en T-Bone Walker. Zodra Cole LA verlaat om door het hele land te toeren wordt zijn plaats ingenomen door Johnny Moore's Three Blazers met gitarist Johnny Moore, bassist Eddie Williams en Charles Brown als zanger en pianist. 
In 1945 tekenen zij een platencontract bij Aladdin Records en Browns “Driftin' Blues”, die datzelfde jaar uitkomt, is een onmiddellijke bestseller. Het wordt opgenomen met een klein combo en een voorbeeld van een typische clubbluessong. Deze single blijft een half jaar in de US Billboard R&B-lijst en plaatst Brown meteen aan het front van een muzikale evolutie, die de Amerikaanse muziek volledig op zijn kop zet. “Driftin' Blues” is de eerste van een serie hits, waaronder "Sunny Road", "So Long", "New Orleans Blues", en in 1947 "Merry Christmas Baby".
 In 1948 besluit Brown solo te gaan en van 1949 tot 1952 heeft hij hits met “Get Yourself Another Fool", “Black Night”, "Hard Times" en "Trouble Blues". Charles kan het echter niet opnemen tegen het groeiende rock 'n roll-geweld, maar hij behoudt over de jaren een klein, maar toegewijd publiek. 
                         
Browns stijl was te zacht en te vriendelijk om het hoofd te bieden tegen de harde rockritmes en hij verdween uit het zicht. In 1960 neemt hij “Please Come Home For Christmas” op, dat de komende jaren steeds rond de kersttijd een hit wordt. In 1968 bereikt het een totale verkoop van een miljoen exemplaren en Brown ontvangst hier dan ook een een gouden plaat voor. In de loop van de zestiger jaren neemt hij een paar albums op voor Mainstream Records.
In de tachtiger jaren doet hij een aantal optredens in  Tramps, een club in New York. Naar aanleiding hiervan tekent hij een platencontract met Blue Side Records en hij neemt “One More For The Road” binnen drie dagen op. Kort hierna sluit Blue Side de deuren, maar de distributie wordt overgenomen door Alligator Records uit Chicago. Naar aanleiding van het succes van dit album helpt Bonnie Raitt met de organisatie van een comebacktournee. Onder de muzikale leiding van gitarist Danny Caron begint Brown vanaf in 1987 weer met het maken van opnamen en tournees. En met een groter succes als gevolg dan hij in de vijftiger jaren heeft gehad. Diverse opnamen krijgen een nominatie voor een Grammy Award. 
 
Op 21 januari 1999 overlijdt Brown in Oakland, Californië aan de gevolgen van een hartinfarct. Hij is begraven op het Inglewood Park Cemetery in Inglewood, Californië.
 
Charles Brown was van groot belang voor de ontwikkeling van de jazzy blues en hij baande een weg voor latere invloedrijke pianisten, waaronder Amos Milburn, Floyd Dixon en, niet in de laatste plaats, Ray Charles. Geheel terecht dat hij in de laatste jaren van zijn leven de waardering heeft gekregen die hij verdient. Hij is opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame en heeft zowel de Nationale Endowment for the Arts', de National Heritage Fellowship en een W.C. Handy Award ontvangen.

Reacties

Frenk op 05-02-2012 15:19
Een geweldige pianist met een belangrijke invloed op generaties jonge(re) muzikanten. Mooie bio
 
Greetz
Frenk
Heins op 06-02-2012 12:42
Een schitterende pianist Eric. Ik heb even naar het filmpje gekeken en vooral geluisterd. Hij doet vreselijk interessante dingen. Cool!!


Heins
barnowlblues op 20-10-2012 10:09
Nieuw filmpje geplaatst
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl