barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Dave Arcari - Nobody's Fool
De Schotse zanger/gitarist Dave Arcari is iemand die zich met hart en ziel heeft gestort op de rauwe en ongepolijste vooroorlogse blues. En als ik 'met hart en ziel' bedoel ik ook 'met hart en ziel' en met iedere vezel van zijn lichaam. Denk aan Blind Willie Johnson, Charley Patton en Bukka White en dan kun je ongeveer een beeld maken van deze man.
“Nobody's Fool” is zijn zesde album en het vierde voor het Dixiefrog label. Wat mij meteen al opviel was dat op zijn setlijst een aantal titels voorkwam, die ik ook op eerdere cd's van Arcari heb aangetroffen. In eerste instantie vreesde ik dat dit een soort van makkelijk 'Best of'-album is geworden totdat ik op de begeleidende brief van de platenmaatschappij lees dat een aantal nummers opnieuw zijn ingespeeld. Vooruit dan maar, het voordeel van de twijfel en luisteren eerst luisteren lijkt me het eerlijkst.
Het begint al meteen met “Devil's Left Hand”, de titelsong van zijn vorige album. Maar na beide versies beluisterd te hebben is er wel een verschil te horen, maar toch niet noemenswaardig. Dus toch wat teleurstellend, hoewel het verder een goede song is. Maar met het tweede nummer, Blind Lemon Jeffersons “See That My Grave Is Kept Clean” wordt mijn twijfel weer weggenomen. Het is een mooie ingetogen versie van een van de meest voor de verbeelding sprekende songs uit de rijke bluesgeschiedenis. Een mooi detail is dat Arcari hier zijn resonatorgitaar heeft weggelegd en zich op de banjo begeleid. “MacPherson's Lament” is een door Arcari op muziek gezet gedicht van de achttiende-eeuwse Schotse dichter Robert Burns. Ook dit nummer stond al op zijn vorige cd, maar door de toevoeging van violist Jamie Wilson krijgt dit toch weer een andere dimensie.
 Ook Robert Johnsons “Walkin' Blues” verscheen al eerder, maar met de hulp van de Finnen Juuso Haapasalo (staande bas) enHoney Aaltonen (snaredrum en brushes) meedoen, is het toch weer een heel andere versie. Datzelfde geldt voor “Blue Train”, waar beide Finnen ook weer te horen zijn. De klassieker “Baby, Let Me Follow You Down” krijgt een typische Arcari make-over: met haast relaxte zang krijgt dit nummer toch een bijzondere intensiteit mee. Op “Troubled Mind” krijgt Dave gezelschap van zijn oude maten uit de Radiotones: Jim Harcus (harmonica), Adrian Paterson (bas) enDon Mackinnon (drums). “One Side Blind” is weer een stuk, waarin Arcari solo te horen. Het is een remake van zijn vorige album en een rustpuntje voordat hij weer ouderwets te keer gaat op “Hot Muscle Jazz”. En dat is weer de Dave Arcari, zoals we hem kennen. Rauwe vocalen en een gierende slidegitaar.
 Dat hij trots is op zijn Schotse afkomst is al duidelijk geworden door de reeds beluisterde bewerking van het gedicht van Robert Burns. Met de traditionals “Duncan & Brady” en “Loch Lomond” wordt dit nogmaals bevestigd. Beide nummers krijgen een stevig bluesjasje aangemeten. Op de titelsong “Nobody's Fool” wordt hij weer begeleid door zijn Finse vrienden. Samen maken zij er een soepellopende song van. De afsluiter “Dragonfly” volgt in de 'Seasick Steve'-traditie met een onvervalste diddley-bow. Ruig, rauw, swingend en veel te kort. En helaas ook al te horen op het vorige album.
 
Conclusie:
Al met al heb ik toch een beetje moeite met dit nieuwe album. Niet dat het niet goed klinkt. Integendeel. Ook hier gaat Arcari er weer vol tegenaan. Het is allemaal eerlijk, rauw en ongepolijst. Ik vind het alleen jammer dat hij oude nummers opnieuw heeft ingespeeld in plaats van gewoon een album met nieuwe songs uit te brengen.
Maar dat is dan ook de enige kritiek die ik heb. Net als zijn andere cd's zal deze ook regelmatig in de cd-speler te vinden zijn.
 

Reacties

barnowlblues op 16-03-2012 07:20
"Onbekende fout opgetreden."
Is inmiddels hersteld
Frenk op 17-03-2012 16:04
Jammer dat er geen echte nieuwe songs op staan, maar het blijft een geweldige artiest.
 
Greetz
Frenk
Han de Tekort op 18-03-2012 09:00
Topper. Ik heb hem in Ospel gezien. In een woord fantastisch!
 
 
Gr Han
Margaret McDonald op 19-03-2012 11:03
Hi Eric
 
Great – a big thank you from Dave and I.
Yes, there are quite a few 'old' songs on there and it's good that you point this out to people as some readers may have these songs already.
Dixiefrog initally wanted to licence Got Me Electric, but we thought it better to at least give some new versions of the songs and a few new ones - hopefully this album will reach a slightly different market than we do with Buzz.
Dave will be recording another album next month in Helsinki with the Finnish musicians, this time for release on a Finnish record label. I guess there'll be a few re-recordings featuring guest musicians on that one as well...but there will be some brand new songs too :-)
 
I think Dave finds it difficult to come up with new and original songs quickly. Up until now he's had 18-24 months between records on Buzz...but now other labels are interested and want stuff to release quickly which is great, but a bit of a challenge! Hopefully the recordings for other labels will reach a new and wider audience.
Anyway, I don't want to make excuses on behalf of Dave – he is very pleased with your review and it might help inspire him to come up with new songs more quickly.
 
Thanks again and keep in touch.
 
Best wishes
Margaret
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl