barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Michael Bloomfield (1943 - 1981)
Een van de meest droevige en betreurde figuren uit de blueswereld in de Amerikaanse gitarist Michael Bloomfield. Niet vanwege het gebrek aan talent. Integendeel want dat was in ruime mate voor handen. Bloomfield is een van de weinige echte bluessupersterren uit de zestiger jaren, die deze status slechts vanwege zijn superieure vaardigheid op gitaar heeft kunnen bereiken.
Nee, het treurige komt voort uit het feit dat hij hier helemaal niet mee kon omgaan. Door zijn verlegenheid hiermee trok hij zich steeds meer terug uit de schijnwerpers nog voordat de absolute top had bereikt. Een ongezonde honger naar harddrugs deed helaas de rest.
Michael Bernard Bloomfield wordt op 28 juli 1943 in de North Side van Chicago als kind van een rijke joodse familie geboren. Zijn familie zat in de catering, maar Michaels voorkeur gaat al vroeg uit naar muziek. Hij krijgt zijn eerste gitaar als hij dertien jaar oud is en wordt dan vooral aangetrokken dor de rock 'n roll van Elvis Presley en diens gitarist Scotty Moore. Maar al snel ontdekt hij de stadsblues van zijn woonplaats. Als tiener al bezoekt hij de bluesclubs aan de Southside en speelt er met oude bluesmannen als Sleepy John Estes, Yank Rachell en Little Brother Montgomery. Hij wordt al snel geaccepteerd door zowel de muzikanten als het publiek. Tijdens deze sessies ontmoet hij o.m. Paul Butterfield, Nick Gravenites, Charlie Musselwhite en Elvin Bishop. Hij richt een eigen bluesclub genaamd de Fickle Pickle op, waar hij oudere artiesten laat spelen en hen goed behandeld en betaald. Big Joe Williams heeft eens gezegd: “You know Mike Bloomfield.... will always treat you right...... come to the Pickle...... every Tuesday night”. Hij duurt niet lang en hij wordt ontdekt door John Hammond, de legendarische scout voor Columbia Records. Voor dit label neemt Bloomfield in 1964 enkele nummers op, die echter pas na zijn dood worden uitgebracht.
Kort daarop sluit hij zich aan bij de eerste versie van de Paul Butterfield Blues Band, waar naast de al genoemde Bishop ook Sam Lay en Jerome Arnold deel van uitmaken. Hun uitgelaten, elektrische blues inspireert een hele nieuwe generatie – meestal blanke – muzikanten en Bloomfields werk op de beide eerste lp's brachten hem zijn eerste faam. Vooral het dertien minuten lange titelstuk van de tweede lp “East West”, waar blues, jazz, psychedelische rock en klassieke Indiase muziek worden gecombineerd, is erg populair. Bloomfields solo's beheersen het stuk en er wordt wel beweerd dat hij werd geïnspireerd door een nachtlange LSD-trip. Een andere verklaring van dit stuk kan zijn dat het is geïnspireerd door het werk van jazzsaxofonist John Coltrane.
 
Daarnaast is Mike Bloomfield ook een sessiemuzikant, die vooral waardering oogst voor zijn werk met Bob Dylan als deze zijn eerste stappen zet in de elektrische muziek. Zijn werk is mede debet aan de gewijzigde sound van Dylan en is duidelijk hoorbaar op diens “Highway 61 Revisited”, waar hij zijn bluesgitaar laat versmelten met invloeden uit folk en rock. Dylan vraagt hem zelfs om vast lid te worden van zijn begeleidingsband, maar hij slaat dit aanbod af en blijft de blues spelen bij de Paul Butterfield Blues Band. Bloomfield en zijn collega's Arnold en Lay begeleiden Dylan wel bij diens beruchte optreden tijdens het 1965 Newport Folk Festival, waar deze tot groot verdriet van zijn fans voor het eerst ook live elektrische versterkte muziek ten gehore brengt.
Moe van het inspannende tourschema van de Butterfield Blues Band en lijdend aan chronische slapeloosheid verhuist Bloomfield naar San Francisco waar hij zijn eigen groep begint, Electric Flag. Samen met vrienden uit Chicago, Nick Gravenites en Barry Goldberg richt hij de band op met het doel 'Amerikaanse muziek' te maken, een samenvoeging van blues, soul, country, rock en folk. Het inhuren van drummer Buddy Miles, die hij weghaalt uit de band van Wilson Pickett, en een uitgebreide blazerssectie debuteert de band op het 1967 Monterey Pop Festival. In april 1968 verschijnt het album “A Long Time Comin'”. Hoewel de band om zijn muzikaliteit wordt geroemd valt het album bij de critici tegen. Maar rond die tijd valt de groep al langzamerhand uiteen door allerlei interne ruzies. Het gebruik van drugs, te grote ego's en slechts management zijn er eveneens debet aan.
                    
Ook Bloomfields werk met Al Kooper maakt grote indruk. Met hem heeft hij al samengewerkt achter Bob Dylan. In 1968 verschijnt “Super Session”, waarop Bloomfield op een kant samenspeelt met Al Kooper. Omdat hij weinig tijd heeft in verband met een verbouwing van zijn huis stelt hij Kooper voor, dat deze de tweede kant opneemt met Stephen Stills. De lp wordt zeer goed ontvangen en is het bestverkopende album uit de carrière van Bloomfield. E.e.a. resulteert in een opvolger, “The Live Adventures Of Mike Bloomfield And Al Kooper”, die live wordt opgenomen tijdens drie avonden in de Fillmore West.
Verder gaat Mike Bloomfield als soloartiest. In 1969 brengt hij zijn eerste lp uit, “It's Not Killing Me”. De opvolger “Try It Before You Buy It” wordt een jaar later door Columbia afgekeurd. Hij helpt ook Janis Joplin bij haar album “Kozmic Blues”, waarvoor hij samen met haar “Work Me, Lord” schrijft en gitaar speelt op “One Good Man”. Hetzelfde jaar brengt Columbia het livealbum “Live At Bill Graham's Fillmore West” uit, waar hij wordt begeleid door Mark Naftalin (ex-Butterfield), Marcus Doubleday en Snooky Flowers (beide ex-Electric Flag) en er een gastrol is weggelegd voor Taj Mahal. Samen met Paul Butterfield en Sam Lay begeleidt hij Muddy Waters en Otis Spann op “Fathers And Sons”.
Dan stopt hij vanwege een heroïneverslaving met gitaar spelen.
 
Pas in 1973 komt een lp van hem uit, “Triumvirate”. Hierop is hij samen met Dr. John en John Hammond Jr. te horen. Het wordt zijn laatste album voor Columbia. In 1974 wordt de Electric Flag nieuw leven ingeblazen, maar dat is maar van korte duur. In 1976 vormt hij samen met Ray Kennedy en Barry Goldberg de band KGB, genoemd naar de eerste letter van hun achternamen. De ritmesectie wordt gevormd door Rick Grech en Carmen Appice. Onmiddellijk nadat het album wordt uitgebracht verlaten Bloomfield en Grech de band met de opmerking dat toch nooit vertrouwen hadden in het project. Bloomfield lijkt tevreden met het spelen in clubs in en rond San Francisco Bay, waar hij vaak meedoet tijdens optredens van andere bands. Hij speelt vaak met de King Perkoff Band, die hij dan introduceert als 'Michael Bloomfield and Friends”. Hij maakt opnamen voor kleinere labels en via Guitar Player Magazine brengt hij een lesalbum uit.
Eind zeventiger jaren veroorzaken drugs- en gezondheidsproblemen onvoorstelbaar gedrag bij Bloomfield. Hij komt regelmatig niet opdagen voor optredens en hij vervreemdt zich van zijn oude vrienden. In de zomer van 1980 toert hij met klassiek gitarist Woody Harris en celliste Maggie Edmondson door Italië. In november van dat jaar staat hij op het podium van het Warfield Theatre in San Francisco met Bob Dylan en speelt mee met “Like A Rolling Stone”.
Er zijn plannen om te gaan toeren in Zweden en er stond een nieuw album in de planning toen Michael Bloomfield op de ochtend van 15 februari 1981 dood werd aangetroffen in zijn 1965 Chevrolet Impala. Hij bleek te zijn overleden aan een overdosis heroïne. De precieze omstandigheden van zijn overlijden zijn niet duidelijk. Er wordt beweerd dat hij tijdens een feestje is overleden aan een overdosis en dat twee mannen hem met zijn auto elders hebben neergezet. Michael Bloomfield is slechts 37 jaar oud geworden. Hij ligt begraven op Hillside Memorial Park in Culver City, Californië.
 
Michael Bloomfield was een van de eerste grote blanke Amerikaanse bluesgitaristen. Zijn vloeiende, expressieve solo's vormen de hoogtepunten van veel werk van de Butterfield Blues Band en Bob Dylan en zijn techniek was niets minder dan grandioos te noemen. Zoals ook hij voorbeelden had in mensen als B.B. King en Freddie King, zo is hij ook het voorbeeld van generaties jongere gitaristen.
 

Reacties

Han de Tekort op 28-04-2012 09:16
Een mooie biografie en een terecht eerbewijs aan deze veel te vroeg gestorven gitarist. En wat een geweldige clip!
 
Gr. Han
Frenk op 29-04-2012 10:17
Absoluut top! Wat een grandioos gitaarwerk! Een terecht eerbetoon, ik sluit mij geheel bij Han aan.
 
Greetz
Frenk
. op 30-04-2012 19:20
klasse!
M@rcel op 01-05-2012 22:54
Wijn .... lekker
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl