barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Bonnie Raitt
Dat de blues voornamelijk wordt geassocieerd met mannen met gitaren mag een misvatting worden genoemd. Al vanaf het begin hebben vrouwen er een groot stempel op gedrukt. In de eerste jaren voornamelijk als zangeres, uitzonderingen als Memphis Minnie daargelaten. Vooral de laatste jaren laten ook de vrouwen met de gitaar in de hand van zich spreken en zij doen zeker niet onder voor hun mannelijke collega's. Iemand die voor deze vrouwen als voorbeeld geldt is zonder meer Bonnie Raitt. Al vanaf eind jaren zestig timmert zij aan de weg en, zoals het een echte bluesartiest betaamd, heeft zij vele ups en downs gekend.
Op 8 november 1949 wordt Bonnie Raitt geboren in Burbank, Californië als dochter van musicalster John Raitt en pianiste Marjorie Haydock. Zij heeft nog twee broers, Steven en David. Haar ouders zijn lid van de Quakergemeenschap en door deze traditie wordt zowel Bonnies muzikale als sociale interesse gevormd. Als zij acht jaar oud is krijgt voor Kerstmis een Stella-gitaar. Bonnie verhuist naar de oostkust om te studeren aan Harvards Radcliffe College, waar zij African Studies doet met het plan om naar Tanzania te verhuizen en het land te helpen de problemen, veroorzaakt door het westerse kolonialisme, op te lossen. In Harvard stort zij zich met volle overgave in de politieke en sociale onrust van de jaren zestig.
Na drie jaar laat ze school voor wat het is en naast haar bemoeienissen met de politiek blijft zij gitaar spelen en treedt regelmatig op in de koffiebars. Sinds zij als veertienjarige de lp “Blues at Newport 1963” heeft gehoord is zij helemaal weg van de blues. Het duurt niet lang of zij wordt deel van het folk- en bluescircuit van Boston. Hier ontmoet zij bluespromotor Dick Waterman, die haar introduceert bij mensen als Sippie Wallace, Son House en Muddy Waters. Al snel trekt zij de aandacht van Warner Brothers.
In 1971 komt Raitts eerste elpee met de eenvoudige titel “Bonnie Raitt” uit. Naast drie eigen nummers staan hier voornamelijk zorgvuldig uitgekozen covers op. Haar eigen versies van nummers van de hand van Randy Newman, John Prine en Eric Kaz oogsten veel bijval. Door de soulvolle stem en vooral haar vaardigheid op gitaar noemen de critici haar niet minder als een genie. Ook de opvolgers “Give It Up” (1972), “Takin' My Time” (1973), “Streetlights” (1974) en “Home Plate” (1975) worden hooggewaardeerd. Desondanks heeft zij moeite met het krijgen van commercieel succes en het duurt tot 1977 als zij met haar zesde elpee “Sweet Forgiveness” doorbreekt. Vanaf dat ogenblik bieden Warner Brothers en Columbia tegen elkaar op om haar binnen te halen.
 
Haar Quaker-opvoeding brengt Raitt in het begin van de tachtiger jaren op honderden podia om op te komen voor haar idealen en haar steentje aan diverse benefietconcerten bij te dragen. Of het nu tegen nucleaire oorlogsvoering en apartheid of voor de strijd tegen armoede, Bonnie staat er wel en zij deelt het podium in die dagen met artiesten als de Doobie Brothers, James Taylor en Jackson Browne.
Het commerciële succes laat nog steeds echt op zich wachten. In 1982 verschijnt “Green Light” en, hoewel deze ook weer goed wordt ontvangen door de critici, breekt zij nog steeds niet door tot het grote publiek. Terwijl zij aan de opvolger werkt lat Warner Brothers haar onverwacht vallen. Rond deze tijd vecht Raitt ook tegen een drank- en drugsverslaving.
Zij experimenteert verder met haar muziek en werkt ook met Prince aan een aantal songs, maar omdat hun agenda's niet op elkaar af te stemmen zijn, blijven deze pogingen op de plank liggen. In 1986 verschijnt dan haar slechtstverkochte album “Nine Lives”. Haar sociale gevoel en liefde voor blues zorgt dat zij in 1988 medeoprichter wordt van de Rhythm & Blues Foundation, een instelling die zich inzet voor royalty's, financiële omstandigheden en erkenning van oudere bluesartiesten.
Velen schrijven haar af als zij met producer Don Was aan de slag gaat. Ze schaaft wat scherpe en rauwe kantjes van haar stijl af en in 1989 komt de langverwachte en verdiende doorbraak als zij bij haar nieuwe platenmaatschappij Capricorn het album “Nick Of Time” uitbrengt. Hiermee vergaart zij drie Grammy Awards en een vierde volgt dat jaar voor haar duet met John Lee Hooker. Het album stoomt meteen op naar de top van de hitlijsten en er worden er vier miljoen van verkocht. Drie jaar later herhaalt zij het succes met het eveneens door Don Was geproduceerde “Luck Of The Draw”. Er volgen nog een paar Grammies en van de singles “Something To Talk About” en “I Can't Make You Love Me” worden alleen al in de VS meer dan acht miljoen exemplaren verkocht.
                      
In 1991 trouwt Raitt met acteur Michael O'Keefe. Het werk gaat desondanks door en zij maakt nog een aantal succesvolle albums. Dan besluit Raitt dat het voorlopig genoeg is en na ruim twintig jaar constant gewerkt te hebben neemt zij een pauze. Af en toe duikt ze nog op om samen te werken aan projecten met Keb' Mo' en Pete Seeger. Ook op een tribute-album voor Stevie Ray Vaughan zien we haar even, waar ze en passant weer een Grammy in de wacht sleept. In haar vrije tijd zet ze zich volledig in voor goede doelen.
 
Uiteindelijk duikt zij in 1998 weer op met het album “Fundamental”. Het huwelijk met O'Keefe loopt op de klippen en in november 1999 kondigen zij de scheiding aan, die enkele maanden later wordt uitgesproken. In 2000 wordt zij opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame en twee jaar later brengt zij “Silver Lining” uit in 2005 gevolgd door “Souls Alike”. Dan volgt het project “Bonnie Raitt and Friends” met medewerking van Norah Jones, Alison Krauss, Keb' Mo' en Ben Harper. Dit verschijnt zowel op cd als dvd. Met Taj Mahal gaat zij in 2009 op tournee door de VS. De opbrengst van een aantal van deze concerten wordt geschonken aan goede doelen. In verband met de verwerking van de dood van haar ouders, een van haar broers en haar beste vriend trekt Bonnie zich een aantal jaren volledig terug uit de muziek. 
 
In 2012 keert Bonnie Raitt weer terug met haar eerste studio-album sinds zeven jaar. “Slipstream” wordt uitgebracht op haar eigen label Redwing. In tegenstelling tot haar laatste studio-cd's, waar zij vaak met jonge en minder bekende schrijvers werkte, maakt zij hier gebruik van haar leeftijdsgenoten als Paul Brady en Al Anderson, terwijl ook haar ex Michael O'Keefe een nummer bijdraagt. Het gladde is er een beetje vanaf en de oude rauwe Raitt van weleer blijkt teruggekeerd.
Meer dan alleen maar een goedverkopende artiest, een uitstekende en gewaardeerde zangeres en gitarist en componist is Bonnie Raitt een instituut geworden in de blues- en rockmuziek. Een voorbeeld en inspiratie voor generaties van jongere mannen en vooral vrouwen op zowel muzikaal als sociaal actief gebied.
 
 
 
Update: 30 juli 2012
Recensie "Slipstream" : LEES HIER
 

Reacties

Frenk op 26-05-2012 10:04
Hey Eric
 
Wat een mooi verhaal weer. Bonnie Raitt is al jaren een van mijn favorieten, maar door deze bio gaat zij ook pas echt leven.
 
Greetz
Frenk
barnowlblues op 31-07-2012 08:07
Update: 30 juli 2012
 
Recensie "Slipstream" : LEES HIER
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl