barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Brad Hatfield – Uphill From Anywhere
Ik neem aan dat het voor iedere artiest een probleem is om een passende titel voor een nieuwe cd te vinden. Er zijn creatieve en minder creatieve, passende en minder passende voorbeelden te noemen. Maar gezien het levensverhaal van deze Brad Hatfield denk ik dat “Uphill From Anywhere” de lading absoluut dekt. Brad heeft zestien jaar geleden een ernstig ongeluk gehad toen hij in de bouw werkte. Hij raakte verlamd en heeft zich sindsdien weer met veel pijn en moeite langzaam omhoog gewerkt, hoewel hij nog steeds gekluisterd is aan een rolstoel. Hij speelde destijds gitaar, maar door het beperkte gebruik van zijn arm is hij overgeschakeld op de harmonica.
Voor mij ligt nu de debuut-cd van de inmiddels 41-jarige bluesman uit Cincinnati, Ohio. Er staan elf songs op, waarvan er negen zelf zijn geschreven. Brad wordt begeleid door gitarist Jon Justice, die ook de productie deed, toetsenist (en Brads vaders) Bernie Hatfield, bassist Scot Hornick en drummer Michael Bram. Tevens doen gitarist Dave Gross en harmonicaspeler Dennis Gruenling op enkele nummers mee.
 
Wat meteen opvalt in het eerste nummer “Witness To My Misery” is Brads rauwe, soulvolle stem en het volle harmonicageluid. “Fit To Be The Fool” is een uptempo nummer en in de ballade “One More Night” legt hij zijn hele hart in ziel in de zang. Het orgel van Bernie en de slidegitaar van Jon Justice geven het nummer een treurig gevoel. Dit wordt gevolgd door het rockende “She Got Time” en de Texasblues “Somebody's Got To Lose”, waarin Brad laat zien een absolute meester op de harmonica te zijn. In “End Of Time” wordt afgerekend met de figuren die het einde der tijden voorspellen. Het is een vlotte song met mooi slidewerk van Juctice en geeft ook nog een duidelijke boodschap mee.
Net als in “One More Night” wordt Hatfield in “Livin' Out The Lie” prachtig ondersteund door de combinatie orgel/gitaar, wat hem de gelegenheid geeft zijn prachtige stem ten volle te gebruiken. De gruzelstem in de akoestische versie van de Son House-song “Death Letter” geeft je gewoonweg rillingen. In het vlotte “Headstrong Baby” zingt hij door zijn microfoon, iets dat altijd een aardig effect sorteert. De harmonica wordt in de shuffle “Too Good To Give Away” gehanteerd door Dennis Gruenling, die een mooie tegenhanger vormt voor de zang. De afsluiter “John The Revelator” wordt a capella gezongen. Mede door de percussie van Michael Bram, die het een effect van de worksong meegeeft blijkt Brads stem in staat je koude rillingen te bezorgen.
 
Conclusie:
Een heel mooie cd, vooral voor een debuutalbum. Brad Hatfield heeft een rauwe diepe stem met een behoorlijk bereik en hij weet met deze stem en zijn harmonicaspel zijn songs voldoende gevoel mee te geven. Daarnaast is hij een inspiratie voor ons allen. Iemand in zijn situatie, die toch vecht en dit alles weet te presteren. Ik ben van mening dat wij nog veel van hem zullen horen in de toekomst.
 

Reacties

Frenk op 11-05-2012 09:19
Wauw, wat een geluid. Geweldig om te zien hoe iemand met zo'n beperking zich toch zo kan ontwikkelen. Petje af voor die man!
 
Greetz
Frenk
Brad Hatfield op 22-05-2012 08:55
Thank you Eric. This is a very good review and quotes from it will be displayed on my web site...Brad Hatfield
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl