barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Dr. Harpo & 2 The Moon – Where The Blues Live
Een band, waarvan de leden kennelijk al jarenlang plaatselijk naam weten te maken is Dr. Harpo & 2 The Moon. Afkomstig uit Las Vegas brengt deze band een mix van jump blues, traditionele blues en dit alles doorspekt met americana. De band wordt aangevoerd door Kevin Haggerty alias Dr. Harpo, een harmonicablazer die behoorlijk goed heeft geluisterd naar Lester Butler, Little Walter en Paul Butterfield. In het ware leven is hij chiropractor. Daarbij wordt hij begeleid door gitarist Mark Medina, bassist Tracy 'T-Bone' Smolnik, drummer Richard Burns en toetsenist Bob 'Da Wiz' Ashman. En dit is in grote lijnen zo ongeveer alles wat ik over hen in internet heb kunnen vinden.
 
Van de twaalf nummers zijn er zeven originelen en vijf covers. En verder laten we de muziek het woord maar doen. De aftrap gebeurt met de jumpblues “Toolbox”, waarin duidelijk te horen wie de grote inspiratoren van Dr. Harpo zijn. “On The Radio is een lekker in het gehoor liggende shuffle, dat wordt gevolgd door “Fat Man”. Deze krijgt door het gebruik van de accordeon een zompige zydeco-gevoel mee. Op “I Wanna Know” blaast Harpo zijn longen uit zijn lijf, geeft Ashman een lekkere riedel op de piano en doet ook Medina op zijn gitaar een flinke duit in het zakje. De welbekende jump “Caldonia” volgt en ook bij deze versie blijft het moeilijk om stil te zitten. “Blues Muscle” is gebouwd op een typische Bo Diddley-ritme en is een stevige rocker met een fraaie interactie tussen zang en harmonica.
De ballade “My Baby Don't Iron” is dan weer een rustpuntje te noemen met zijn akoestische gitaar, rustige zang en pianogetingel op de achtergrond. Volledig bijgekomen krijgen we Willie Dixons “Baby Let Me Love You” over ons uitgestort, gevolgd door Little Walters “Up The Line”, waarin – hoe kan het ook anders – een hoofdrol is weggelegd voor Dr. Harpo. Maar ook de piano en gitaar leveren een opwindende bijdrage. Waar het in “Ugly Woman” over gaat hoef ik niet te verraden. Toch knap om zo'n mooi lied te maken over een lelijke vrouw. De titelsong “Where The Blues Live” is een swingende shuffle waarbij twee van de heren de zang voor hun rekening nemen. Medina's wahwah-gitaar komt ertussen met een vlijmscherpe solo en ook Harpo zelf laat zijn mondharmonica duidelijk horen. Als uitsmijter worden we verrast met een medley bestaande uit “Sloppy Drunk”, “She's Murder” en 'Got My Mojo Working”. Ieder krijgt nog even de gelegenheid om te laten horen wat hij kan. Een mooie en opwindende afsluiter.
 
Conclusie:
Een zeer geslaagd album kan het zeker genoemd worden. De productie niet al te glad, maar dat komt m.i. het spel- en luisterplezier juist ten goede. Dr. Harpo & 2 The Moon is een groep ervaren en goed op elkaar ingespeelde muzikanten, die duidelijk plezier hebben in het muziek maken.
 

Reacties

Frenk op 17-05-2012 17:27
Klinkt goed, leuke tekst ook.
 
Greetz
Frenk
Hans de Waard op 19-05-2012 08:28
Onbekend maakt onbmind. Wordt eens tijd dat zij de oceaan oversteken en deze kant op komen.
 
Greetz
Hans
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl