barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Franck Goldwasser - Can't Raise Me
Hoe Franck Goldwasser aan zijn bijnaam 'Paris Slim' komt is niet moeilijk; hij werd er in 1960 gewoon geboren. Vanaf zijn zestiende speelt en zingt hij blues en op zijn drieëntwintigste verhuist hij naar de VS. Al in Parijs staat hij regelmatig op het podium met artiesten die er optreden en na zijn verhuizing naar Oakland, Californië wordt hij een belangrijk onderdeel van de daar heersende bluesscene. Hij speelt er met mensen als Charlie Musselwhite, Elvin Bishop, Phil Guy, de Fabulous Thunderbirds en Sunnyland Slim om er maar een paar te noemen, speelt mee op albums van hen en nog een aantal anderen, maakt deel uit van de Mannish Boys en de Sultans of Slide.
Daarnaast heeft hij nog een solocarrière en op “Can't Raise Me” heeft hij zich door zijn collega's van Sultans Of Slide (Monti Amundson, Henry Cooper, Boyd Small en Bart Kamp), alsmede door pianist Gene Taylor laten begeleiden.
De eerste tonen van opener “Can't Raise Me” maken meteen duidelijk waar Goldwasser voor staat, nl. opwindende 'high-energy' blues. Met “Sweet Lovin' Mama” en het instrumentale “Chicago Blues Festival” blijft dit tempo ongewijzigd van kracht. Het swingende “Chicken Heads” gaat op de funky tour, waarin de vlijmscherpe gitaarsolo met het strakke ritme speelt. Vooral het gebruik van het orgel maakt van de ballad “Sleep With Me Baby” een soulvol nummer. Ook in dit hartverscheurend gezongen nummer is de hoofdrol weggelegd voor de venijnige gitaar van Goldwasser. Dan maken we met het akoestisch gespeelde “Stumptown Blues” een korte reis naar de vooroorlogse blues, waarbij de piano, bespeeld door Gene Taylor, en de gitaar ons een duet à la Carr/Blackwell laten horen.
In het rauwe “I Ain't From Texas” vertelt hij nog eens haarfijn waar hij níet vandaan komt. Een en ander wordt fraai versierd met het razendsnelle gitaarwerk dat we inmiddels van hem kennen. Vooral het gebruik van de slide doet ons in “Dumb And Dangerous” denken aan het rauwe werk van Muddy Waters en Johnny Winter. Het akoestische “Bad News This Morning” laat ons even op adem komen. Deze song gaat over het overlijden van zijn vriend en gitaarheld Phillip Walker en hierin laat Franck horen ook uitstekend ingetogen te kunnen spelen. Met de shuffle “Tell Me What's The Reason” gaan we alweer snel naar het einde van dit album. De afsluiter wordt gevormd door Carr/Blackwell-achtige “Black Night” met een fraaie interactie tussen Taylor en Goldwasser. Het is een mooi en rustig einde van deze stormachtige cd.
 
Conclusie:
Een prima album van een uitzonderlijk goede gitarist. Hij komt met een rotgang je huiskamer binnen, walst er als een soort tornado doorheen, zorgt voor een rustpuntje, knalt door om je in alle rust weer te verlaten. En je daarbij stomgeslagen achter te laten. En ondanks de snelheid en ruigheid blijft het onvervalste blues zonder zelfs maar op (blues)rock te laten lijken.
Een absolute aanrader voor liefhebbers van razendsnelle gitaarblues.
 

Reacties

barnowlblues op 23-05-2012 08:27
fout bij installeren
Franck Goldwasser op 23-05-2012 14:04
Eric, Thank you. Yes, I would love to be able to read a translation of the review. Franck
Franck Goldwasser op 24-05-2012 11:22
Eric, 

Thank you very much!

Franck
Frenk op 25-05-2012 10:11
Eerst had ik weer iets van 'ken ik niet', maar toen ik van de Mannish Boys las wist ik het weer. Die heb ik laatst nog in Ospel zien optreden en deze Goldwasser natuurlijk ook. Prachtig. Greetz Frenk
Eric op 10-07-2013 15:27

Nieuw filmpje toegevoegd

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl