barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Fried Bourbon - Gravy Train
Ik heb eerder in andere recensies geschreven dat België de laatste jaren een vruchtbare voedingsbodem vormt voor muzikaal talent. Dat geldt voor rock en pop, maar zeker niet minder voor blues. Hebben we op deze website al Lightnin' Guy, Ganashake en Tollos langs zien komen, vandaag is het de beurt aan Fried Bourbon.
Ik heb eerder in andere recensies geschreven dat België de laatste jaren een vruchtbare voedingsbodem vormt voor  muzikaal talent. Dat geldt voor rock en pop, maar zeker niet minder voor blues. Hebben we op deze website al Lightnin' Guy, Ganashake en Tollos langs zien komen, vandaag is het de beurt aan Fried Bourbon.
De band bestaat uit Steven Troch (zang. harmonica), Tim Ielegems (gitaar), Chris Forget (staande bas en Fenderbas) en Stefan Decoene (drums). Ze komen uit Vlaanderen, maar als je luistert zouden ze ook zo maar in de Mississippi Delta geboren kunnen zijn en de reis naar Chicago hebben kunnen ondernemen. Met “Gravy Train” is nu hun derde cd op de markt gekomen. Van de dertien nummers zijn er maar liefst elf van eigen hand. De uit New Orleans afkomstige, maar al weer jarenlang in België woonachtig Matthew Hardison tekent voor de productie.
 
 Met de opener waan je je meteen terug in het Chicago van de vroege vijftiger jaren. De sfeer roept door de gebruikte monosound meteen associaties op met de eerste Chess-opnamen van Little Walter, Jimmy Rogers om er maar een paar te noemen. Dit eerste nummer “A Feeling Called The Blues” gevolgd door “Gravy Train” en “Blowin' My Blues Away” zetten deze sfeer moeiteloos neer. “Lovin' Man” met de jagende slide van Ielegems zorgt voor een vlotte, maar korte (2 minuten) opleving voordat de soulvolle ballade “The Storm” inzet. Het smeuïge orgelspel van J.J. Louis en de smaakvolle gitaarsolo zorgen dat het een van de beste nummers van de cd is geworden. De swingende shuffle “Diggin' A Hole” volgt en op de jumpblues “Kiddo” is het al helemaal onmogelijk stil te blijven zitten.
 Lowdown Love” springt eruit door de gedempte microfoon van Troch en de felle gitaarlicks van Ielegems. Dan volgt met “Nine Below Zero” van Sonny Boy Williamson de eerste cover. Een prachtige versie met mooi harmonicaspel en ingehouden gitaarwerk, vakkundig ondersteund door de piano van Gene Taylor, die als gast op diverse nummers meespeelt. Het tempo gaat weer wat omhoog met “Budget Lodge Blues” en de boogie “Out Of Town”. Het tempo blijft onverminderd hoog in “Your King Is Coming”, waarin alleen de gitaar van Ielegems en de zang en harmonica van Troch te horen. Met Jerry McCains “Turn Your Damper Down” zijn we alweer aan het einde gekomen. Een waardig einde en een 'grande finale' van dit album.
 
Conclusie:
In een woord: geweldig! Fried Bourbon heeft met dit album wederom een vakkundig product afgeleverd. Vakkundig, maar niet (te) gemaakt. Het blijft spontaan en door de variatie en het spelplezier is het een lust om naar de luisteren.
 

Reacties

Frenk op 23-05-2012 12:05
Deze ken ik. Absoluut een topband en ook live grandioos. Greetz, Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl