barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Li'l Ronnie and the Grand Dukes – Gotta Strange Feeling
Onlangs lag op de mat de nieuwste cd van Li'l Ronnie & the Grand Dukes, een bluesformatie uit Virginia. “Gotta Strange Feeling” is voor zover ik heb heb kunnen nagaan de vierde van deze band, die is geformeerd rond naamgever zanger/harmonicaspeler Li'l Ronnie Owens. Naast Owens bestaat de band dan nog uit gitarist Ivan Appelrouth, toetsenist John Fralin, bassist John Sheppard en de drummers Mark Young en Stewart Grimes. Van de veertien songs zijn er twaalf van de hand van Owens al dan niet in samenwerking met Applerouth.
Het album begint met de shuffle “Can't Buy My Love” met heerlijke riffs van de harmonica en gitaar. Bij het funky swingende “Cold Hard Cash” moet ik onmiskenbaar denken aan de southern rock van bands als Wet Willie en Lynyrd Skynyrd. Een snufje Fats Domino komt om de hoek kijken in “Love Never Dies”, terwijl Applerouth het nummer met een fraaie solo uitzwaait. “Sweet Sue” is een eersteklas jumpblues, waarin Ronnie een prachtige harmonicasolo blaast. Dan gaan we akoestisch, maar niet minder swingend naar “Screaming & Crying”. Ronnies stem en harmonica worden alleen begeleid door een jagende gitaar en North Side Slim, die de basdrum en maracas hanteert. Hierdoor wordt het nummer teruggebracht naar zijn essentie en is het des te intrigerender. Met “She's Bad Bad News” doen we een uitstapje naar de Texasblues. Louis Jordans “Buzz Me” is de eerste cover en hier krijgt Ivan Applerouth alle ruimte zijn lichtvoetige gitaarstijl te laten horen. Sinds ik zijn soloalbum “Blue And Instrumental” heb gehoord ben ik een groot fan van hem.
 
Maar terug naar Li'l Ronnie, in de harmonicaboogie “Fat City” hoor je de vette toon waar harmonicaspelers en -fans zo van houden. Helemaal in het straatje van Little en Big Walter dus. In het verlengde hiervan ligt de 50'ies Chicagoblues van “Can't Please Your Wife” en de titelsong “Gotta Strange Feeling”. Vooral in het laatstgenoemde nummer valt de subtiele gitaar van Ivan weer op. Dit wordt gevolgd door het swingende rockertje “I Won't Take It Anymore” en – mijn favoriet – de slowblues “Late Night Blues”. Hierin laten zowel Ronnie als Ivan zich van hun beste kant zien. Het vlot swingende “Bring Your Love Home” zou zo uit Kansas City kunnen komen. Ook hier is de gitaar duidelijk leidend, terwijl toetsenman John Fralin een mooie solo weggeeft en Ronnie zorgt voor een opwindend einde met zijn harmonicasolo. Met het van Chuck Berry afkomstige “C'est La Vie” zijn we aan het einde aangekomen. Het is gewoon een lekkere rock 'n rollsong.
 
 
Conclusie:
Een meer dan uitstekende cd. Li'l Ronnie & the Grand Dukes brengen heerlijke Chicago-achtige blues, maar bieden daarbij ook volop variatie door er eens wat rock 'n roll, jump of wat Texas flamboyance in te gooien.
 

Reacties

barnowlblues op 13-06-2012 08:44
fout bij installatie
Ivan Appelrouth op 13-06-2012 15:43
Thanks, Eric, for thinking of me! Yes, sadly, my Dutch amounts to one word. I sincerely appreciate your kind words and enthusiasm for Blue And Instrumental! I hope we get to cross paths one day. All the best to you too, Ivan
Frank Roszak op 14-06-2012 07:37
Excellent Eric Many thanks Regards Frank Roszak
Li'l Ronnie Owens op 14-06-2012 10:57
Eric,
 
Thanks for sending and for the very kind words, so glad you dig the record. Do you know Big Pete? We met and hung out some at the BMA's last month,
great young cat and excellent player.

Best,
Ronnie
Frenk op 16-06-2012 10:36
Klinkt uitstekend. Die Appelrouth ken ik nog wel uit een eerdere recensie van je. Inderdaad een uitstekend gitarist.
 
 
Goed weekend
Greetz
 
Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl