barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Liz Mandeville – Clarksdale
Tot mijn genoegen viel enkele dagen geleden het nieuwe album van Liz Mandeville op de deurmat. Er waren al berichten over samenwerking met de legendarische Willie 'Big Eyes' Smith en na haar vorige cd's was ik erg benieuwd naar dit nieuwe werkje, dat de naam “Clarksdale” heeft gekregen.
Mandeville timmert al jaren aan de weg en “Clarksdale” is al weer haar vijfde cd. In de loop van de jaren heeft zij zo ongeveer met iedereen samengespeeld en over de hele wereld getoerd. Een jaar of vijf geleden was zij al in  Nederland en  België te zien. Zij grossiert ook in prijzen, samen met Donna Herula heeft zij onlangs nog de Windy City Blues Challenge gewonnen.
Liz speelt gitaar, wasboard en zingt en heeft op dit album ook alle nummers zelf geschreven. Ondersteund wordt zij door Darryl Wright (bas), Leandro Lopez-Varady (piano), de al genoemde Donna Herula (slidegitaar), Eddie Shaw (tenorsax), Nick Moss (gitaar) en Jim Godsey (bas, drums). En Willie 'Big Eyes' Smith doet op vijf songs op harmonica en/of drums mee.
Na een kort intro door Willie, Darryll en Liz begint het echt met “Roadside Produce Stand”, een vlot lopende shuffle met Big Eyes op de harmonica. “Mama & Daddy Blues” is een relaxte blues waarin zij vertelt over de raad die zij vroeger van haar ouders heeft meegekregen. “No Fear/Everything” is een a capella gezongen gospel, waarbij ik onmiskenbaar moet denken aan Son House' “John The Revelator”. De harmonica van Willie Smith domineert in “Walking & Talking With You”, een duister gezongen shuffle met een onderkoelde gitaarsolo van Liz. Het volgende nummer is een droevige ballade, waarbij de titel “A Soldiers Wife” eigenlijk al het verhaal verteld. Een mooi nummer, waar de zang van Liz alleen wordt begeleid door haar akoestische gitaar en de slide van Donna Herula. In “Clarksdale/Riverside Hotel Blues” vertelt zij over haar reis naar Mississippi en de inspiratie die zij daar heeft opgedaan voor dit album.
“Bye Bye Blues” is wederom een duet met Donna, waarin deze weer de slidegitaar hanteert en Liz de akoestische gitaar en zang voor haar rekening neemt. In deze song neemt zij afscheid van een geliefde. In het swingende “Sweet Potatoe Pie” wordt door een complete band gesteund, wat resulteert een een jumpblues met een hoofdrol voor de tenorsax van Eddie Shaw. Ook niet een van de minste. Liz is solo met eigen akoestische gitaarbegeleiding te horen in “4.20 Blues”, een aanklacht tegen het beleid van de Amerikaanse regering voor wat betreft de economie, belasting, misdaadbestrijding enz. Donna voegt zich er weer bij met haar slidegitaar in “Sandbaggin'”, dat verhaalt over overstromingen van de Mississippi. Het laatste nummer, de shuffle “My Mama Wears Combat Boots”, is weer met een complete band. Voor de gelegenheid bespeelt meestergitarist Nick Moss de leadgitaar en heeft Liz het wasboard opgenomen.
 
Conclusie:
Eigenlijk kan ik er kort over zijn: een prima cd. Zeer gevarieerd omdat Liz met band, in duet en solo, zowel akoestisch en elektrisch te horen is. De songs zijn niet typische Chicagoblues, maar hebben meer dat losse van het platteland. Wat dat betreft heeft ze zich in Mississippi goed laten inspireren en is ook de titel “Clarksdale” prima gekozen. 

Reacties

Frank Roszak op 09-06-2012 08:14
Thanks very much. Really. Frank
Liz Mandeville op 13-06-2012 11:43
Greets, Eric,

I was delighted with you beautifully written and most wonderfully descriptive review. Thank you for sending it to me, and for your translation, as my Dutch leaves much to be desired!
I look forward to playing next month with your countryman, Peter Strujik, along with Rockin Johnny Burgin and possibly Tail Dragger. We hope to do some recording together too, all fingers crossed!!

Thanks again and all my best,
Oye, Oye
Liz Mandeville
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl