barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Johnny Mastro & Mama's Boys - Luke's Dream
Toen de nieuwe cd van Johnny Mastro & Mama's Boys bij mij op de mat landde deed mijn hart even een klein sprongetje. Van blijdschap, wel te verstaan. Hun vorige cd's waren allemaal stuk voor stuk prima albums en hun optredens staan nog vers in mijn geheugen.
Om het helemaal compleet te maken eerst de band. Die bestaat uit Johnny Mastro (zang, harmonica), Smokehouse Brown (gitaar), Mike Hightower (bas)
en Jim Goodall (drums). Voor dit album zijn als extra's de gitaristen Kirk Fletcher en Peter Atanasoff en percussionist Max Bangwell aangetrokken. Al zo'n twintig jaar maken zij de clubs in hun omgeving, t.w. Zuid-Californië onveilig, maar ook de rest van de VS en Europa hebben zij al diverse keren bezocht.
Tien van de dertien songs zijn zelfgeschreven. Ik dacht ooit gelezen te hebben dat het nieuwe album “Luke's Dream” een wat traditioneler klinkende aanpak zou krijgen. En inderdaad is het eerste nummer “Luke's Stomp” voor degenen die Mastro en zijn maten kennen een verrassende opener met akoestische gitaar en een later invallende ritmesectie. Prachtig slidewerk overigens. Maar met “Thunder Roll” en “Knee High” krijgen we weer de band te horen zoals we ze kennen: rauw en meedogenloos. Na Champion Jack Dupree's “Junker's Blues” met subliem harmonicawerk schakelen we weer een tandje lager met het akoestische “Mr. J.J.'s Man”. Een prachtig countrybluessong met een voortjagende gitaar en wederom een glansrol voor de mondharmonica.
Met “Hurt” is het weer gedaan met de rust; snoeiharde bluesrock dus. “Tonight We Ride” is een stevige shuffle dat door het gebruik van de verwrongen gitaartonen een psychedelisch gevoel krijgt. Datzelfde geldt voor “The Light”, vooral in de gitaarsolo, en “Francine”. Even bijkomen met de akoestische “Spider” en eveneens akoestische “Roller Coaster”, de laatste is een korte (1.47) trainboogie van Bo Diddley. Mijn favoriete song is “My Rocket”, een knaller vanjewelste met wederom een grandioze harmonica. De afsluiter, Little Walters “Temperature” krijgt hier een bijna acht minuten lange psychedelische make-over waar iemand als Jimi Hendrix nog jaloers op zou kunnen zijn.
 
BarnOwlBlues vindt:
Ook dit album stelt mij niet teleur, zoals eigenlijk geldt voor alle albums van deze band. De band neemt ons op hun eigen alternatieve wijze mee op een muzikale reis van de Mississippi Delta via de moerassen van Louisiana tot aan de elektrische stadsblues van Chicago. Gewoon aanschaffen, deze cd.
 

Reacties

barnowlblues op 18-07-2012 07:50
xx
Frenk op 18-07-2012 12:43
ook die ken ik. Vorig jaar gezien bij Bluezy in Ridderkerk. Greetz Frenk
Johnny Mastro op 29-07-2012 10:25

eric-

 

thank you for the excellent review!! it feels good to have people like the cd.

 

johnny mastro

 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl