barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Rep & Roer
Toen ik laatst op de radio een nummer hoorde van de bluesformatie Rep & Roer en daarbij hoorde dat zij uit mijn 'hometown' Schiedam afkomstig moest en zou ik hun cd natuurlijk ook hebben. Contact was snel gelegd en toen bleek dat bassist Theo min of meer bij mij om de hoek woont had ik hem al snel in huis.
Eerst iets over de band zelf. Rep & Roer bestaat uit een zestal ervaren muzikanten die al jaren in diverse Schiedamse bands hebben gespeeld. De band bestaat uit Theo Borsboom (zang), Ron Freij (drums), Cor v.d. Roer (hammond), Martin Roos (gitaren), Cor Roosloot (bluesharp, zang) en Theo Suyker (bas). De cd is geproduceerd door Cor van der Roer en de bekende Peter Vlietstra, die ook zes van de tien nummers heeft geschreven. De andere songs zijn covers.
 
Men zegt wel eens dat de eerste indruk meteen de beste. Dat geldt zeker voor deze cd. De aftrap wordt gedaan met het Vlietstra-nummer “Poor Man's World”. Gebouwd op een strakspelende ritmesectie swingen de zes mannen door et album heen. Zanger Thom heeft een volle stem met een lekker klinkend rauw randje dat net dat beetje soul meebrengt. Het hammondorgel en de bluesharp geven het geheel iets smeuiïgs mee en gitarist Martin gaat af en toe lekker los op zijn snaren. Na het vlotte eerste nummer gaat het tempo nog iets hoger in Eric Claptons “Tearing Us Apart”, wat onwillekeurig leidt tot een swingende song, waarin het moeilijk is stil te blijven zitten. De derde song “Nothing But A Show” gaat in hetzelfde stramien door. Het is een stampende shuffle met een prima tekst en razendsnelle jazzy gitaarsolo. In John Mayers “Gravity” gaat het tempo beduidend omlaag. De mannen maken er een prachtig soulvolle ballade van. “Living in Denial” is een rockende boogie met een mooie tekst.
Deze wordt gevolgd door “All So Suddenly”, dat is gebouwd op een razendsnelle 'trainboogie', waarin vooral de harmonica en het orgel uitblinken. En haast zonder adem te halen wordt “Darleen” bezongen. Thoms stem krijgt een bijna sinistere klank, die wat doet denken aan de legendarische Wolfman Jack. Fraai is het samenspel tussen orgel, harmonica en gitaar, de solo's die ieder speelt om volgens samen het stuwende ritme voort te zetten. Verrassend is de keuze van “I Can't Stand The Rain”. Hoewel het nummer oorspronkelijk is opgenomen door Ann Peebles is het vooral bekend geworden door de discoversie van Eruption. Maar van disco is hier gelukkig niets te merken; Rep & Roer heeft er een mooie soulbluesversie van gemaakt met fraaie zang en niet mooi harmonica- en gitaarwerk. “So Fine” is een vlotte blues en gewoon een lekkere song. Afgesloten wordt het album met het van Alannah Myles bekende “Black Velvet”, waar ook een prima versie van wordt gemaakt. Thom Borsboom geeft zo te horen alles om de hoge tonen te halen. Martin Roos omlijst het geheel prachtig met zijn gitaar. Een uitstekende afsluiter van een prima cd.
 
Conclusie:
Gewoon een prima cd. Rep & Roer is een goede bluesband, die de status van coverband allang is ontgroeid. Dat bewijzen ze wel op deze cd. En van de covers worden uitstekende eigen versies gemaakt. Voor liefhebbers van gewoon lekkere, no-nonsense, rockende blues.
De cd is te bestellen door hen via de website www.rep-en-roer.eu een mailtje te sturen.
 

Reacties

Frenk op 17-07-2012 13:00
Die ken ik. Gezien op Sciedam Bluesfestival. Indrdaad een prima band. Greetz Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl