barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Willie McBlind – Live Long Day
Willie McBlind is geen persoon. Nee, Willie McBlind is een band. Een bluesband, maar dat kan haast niet anders met zo'n naam. Toch? Maar Willie McBlind is niet zo maar een bluesband. Nee, zo makkelijk gaat dat allemaal niet. Het is een bluesband, die een toch heel apart geluid voortbrengt. Een geluid die waarschijnlijk niet iedereen zal bevallen. En ook ik moest er even aan wennen.
 
 
Even over de band, die bestaat uit Jon Catler (zang, gitaar), Meredith 'Babe' Borden (zang, autoharp), Mat Fieldes (bas) en Lorne Watson (drums). Het bijzondere aan de band is dat Catler gitaar in microtonen speelt. Microtonen zijn 64 noten per octaaf. En zangeres Bolden heeft een bereik van meer dan drie octaven en kan ook makkelijk meer dan de gebruikelijke acht noten per octaaf aan. Ga er maar aan staan, ook als luisteraar.
 
Hun derde album “Live Long Day” is een ode aan de trein. En met deze trein begint de reis in de vooroorlogse jaren in de diepe Mississippi Delta. Onderweg naar het noorden wordt de grote trek naar de steden bezongen, de Tweede Wereldoorlog komt aan de beurt om ergens in de wolken te eindigen.
Bij het beluisteren hoor je gewoon dat de muziek diep is geworteld in de blues en een vorm van bluesrock is. En toch is er iets mee, het is niet de bluesrock die wij gewend zijn. Door het gebruik van de 64-nootsharmonieën klinkt het allemaal net even iets anders. Ook de zang is anders dan anders. Bordens hoge stem completeert het diepe gegrom van Catler. Doe je ogen dicht en je hoort iets dat in de verte op Jefferson Airplane lijkt, maar verder absoluut uniek te noemen is.
Maar met songs als de opener “Sittin' In The Train Station” en Robert Johnsons “Love In Vain”, wat overigens de enige cover is, sta je tot aan je enkels middenin de klei van de Mississippi. Mijn favoriete nummer is “Down The Road” vanwege het uitstekende 'picking' op de gitaar.
Helaas zijn de laatste zes minuten een soort van mechanische herrie. Het zal ongetwijfeld bij de 'reis' horen, maar na dit een keer beluisterd te hebben heb ik het de volgende keren gewoon afgezet.
 
Conclusie:
Het is even wennen, maar hoe meer ik er naar luisterde hoe beter ik het vond worden. Het bijzondere gitaarspel van Jon Catler is gewoon fenomenaal te noemen, een ander woord heb ik er gewoon niet voor. Willie McBlind is tenminste een band die de grenzen durft op te zoeken en deze weet te verleggen. Jammer van dit mechanische gedreun op het eind, maar verder een uitstekend album.
 
 

Reacties

Frenk op 10-07-2012 15:30
Inderdaad apart, maar het klinkt uitstekend. Nog nooit van gehoord. Ik heb even zitten googlen op microtonen en het blijkt dat deze Catler een van de meest vooraanstaande gitaristen op dit gebied is.
 
Greetz
Frenk
Babe Borden op 10-07-2012 19:17
Hi Eric - Thank you very much for the review! We would indeed appreciate a translation of the review so we can make it available to our fans on our site. By the way, I love the Barn Owl theme on your site. I am a big bird lover in general, and he is a beauty!
 
Cheers,
Babe Borden
Willie McBlind
Frank Roszak op 11-07-2012 07:15
Thanks Eric
 
Frank
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl