barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Anders Osborne - Black Eye Galaxy
Behalve dat je veel muziek toegestuurd krijgt is een van de leuke dingen als je wat langer recensies schrijft het feit dat je de opeenvolgende albums van een artiest te horen krijgt en zo een vergelijking kan maken. En dat is precies het geval met Anders Osborne. Iets meer dan twee jaar geleden kreeg ik zijn vorige cd “American Patchwork” voor mijn neus en nu ligt “Black Eye Galaxy” voor mij te glanzen. Gaf de titel van zijn vorige cd al aan dat deze volstond met een verzameling aan
Amerikaanse muziek – rock, blues, americana, jazz en soul – op het nieuwe album trekt hij deze trend gewoon door. Zowel hij als zijn muziek zijn gewoon niet in een hokje te plaatsen.
Osborne is geboren in Zweden maar na jarenlange omzwervingen over de wereld is hij in New Orleans blijven hangen. Het nieuwste album is zeer persoonlijk en vertelt over Osborne’s drugsverslaving en de moeilijkheden er van af te kicken. New Orleans loopt over van topmuzikanten en enkele ervan, zoals Eric Bolivar (drums, percussie, zang), Carl Dufrene (bas, zang) , Billy Iuso (gitaar, zang), Stanton Moore (drums, percussie) en drie dames die de achtergrondzang verzorgen, doen aan dit album mee.
 
Het album opent met het knallende “Send Me A Friend” dat wordt gedragen door verwrongen gitaargeluiden. Dit rauwe geluid past uitstekend bij de tekst die gaat over de geestelijke stress die hij heeft ondergaan bij het overwinnen van zijn drugsverslaving. Dit gaat over in het jazzy “Mind Of A Junkie”, waarin hij nog meer een boekje open doet over de ziekte, die drugsverslaving eigenlijk is. De wanhopige klinkende stem en de prachtige lange tranceachtige gitaarsolo geven de verwarring uitstekend weer. De volgende twee songs “Lean On Me/Believe In You” en “When Will I See You” zijn opgedragen aan zijn vrouw Sarah, die hem in deze moeilijke tijd is blijven ondersteunen. Het eerste nummer is een liefdesballade, terwijl de tweede een lekker in het gehoor liggende rocksong is.
Het rauwe “Black Tar” gaat over het risico van een terugval naar de verslaving. De titelsong “Black Eye Galaxy” is ongetwijfeld het middelpunt van het album, de song waar alles omdraait en de mysterieuze vrouw die erin wordt bezongen is vast en zeker zijn eigen vrouw Sarah. Het duurt ruim tien minuten en doet door de fraaie samenzang denken aan Buffalo Springfield en CSN&Y, terwijl het geëxperimenteer op de gitaar halverwege het nummer weer doet denken aan de Grateful Dead. Kortom, de muziek van de zestiger en zeventiger jaren. Voor mij niet alleen het middelpunt, maar het hoogtepunt van het album. Met  “Tracking My Roots”, “Louisiana Gold” en  “Dancing In The Wind” volgen mooie blues / americana-songs met prachtig akoestisch gitaarwerk. Het slotnummer is “Higher Ground”, waarin Osborne, begeleid door een strijkje en een koortje met vrouw en kinderen, zingt over de overwinning van zijn verslaving.
 
Conclusie:
Was ik zijn vorige album al zwaar onder de indruk, met “Black Eye Galaxy” heeft Osborne een absoluut meesterwerk gemaakt. Het is wederom een zeer gevarieerd album geworden met tien persoonlijke songs. Goed opgebouwd met duidelijk en goed verstaanbare teksten. Uitstekende gespeeld en prima gezongen.
 
 

Reacties

Frenk op 25-08-2012 17:32
Prachtig. Wat een verhaal. En wat een muzikant.
 
Greetz
Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl