barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Ethel Waters (1896 - 1977)
Ethel Waters kan prima worden omschreven als de eerste zwarte superster. Zij was een van de populairste zwarte zangeressen en artiesten en opende deuren voor zwarte artiesten die voorheen gesloten bleven. Zij vocht hard voor een plaats in de tot dan toe door blanken overheerste wereld van vaudeville, nachtclubs, Broadway, radio, theater, films en televisie.
Ethel wordt geboren op 31 oktober 1896 in Chester, Pennsylvania, het begin van een turbulent leven met hoge pieken maar ook diepe dalen. Het eerste leed gebeurt al als haar moeder Louise Anderson op twaalfjarige
leeftijd wordt verkracht en hieruit Ethel wordt geboren. Zij groeit op in de achterbuurten van Philadelphia en omringende steden. Ondanks dat haar oma haar adopteert blijft zij nooit meer dan vijftien maanden aan een stuk op een plaats blijft wonen. Van een echte opvoeding is geen sprake en zij leert op een harde manier voor zichzelf te zorgen. Zij trouwt in 1910 met Merritt Purnsley, een drugsverslaafde, van wie zij een jaar later al weer scheidt.
Haar zangcarrière begint in 1917 met amateuravonden in Philadelphia, waarna ze via optredens met een circus langzaam doorschuift naar het zwarte theatercircuit. In Atlanta zingt zij in dezelfde club als Bessie Smith, die van haar eist dat zij geen blues zingt. Vanwege haar schriele uiterlijk staan Ethel bekend als ‘Sweet Mama Stringbean’. In 1919 staat zij voor het eerst als actrice op de planken in de toneelcomedy “Hello 1919” . Met haar muziek breekt zij door met het nummer “St. Louis Blues”, die zij zachter en subtieler brengt dan haar rivalen Ma Rainey en Bessie Smith. Op haar negentiende verhuist zij naar New York, waar zij in 1921 haar eerste opname maakt voor het Cardinal Records met “The New York Glide” en “ At The New Jump Steady Ball”. Zij wisselt al snel naar het grotere Black Swan label, waar ze tot 1924 aan verbonden blijft. Daar neemt zij onder meer “Down Home Blues” en “Oh Daddy” op. Zij treedt vaak op met het orkest van Fletcher Henderson en zingt dan pure jazz en blues.

Als ze in de beroemde Plantation Club in New York in 1925 het nummer “Dinah” ten gehore brengt heeft ze er een zodanig succes mee dat ze wordt gecontracteerd door Columbia Records. Daar wordt zij meer een popzangeres. Gedurende de volgende tien jaar maakt ze daar haar meest bekende opnamen uit haar carrière. Deze raakte steeds grotere hoogten door haar optredens in shows als ‘Africana’, ‘The Black Birds of 1928’ , ‘The Black Birds of 1930’ en ‘Rhapsody in Black’. In 1929 maakt zij haar filmdebuut in ‘On With The Show”, waarin zij “Am I Blue?” en “Birmingham Bertha” zingt. Een remake

van deze film verschijnt enkele jaren later onder de naam ‘Forty-Second Street’. Datzelfde jaar trouwt zij voor de tweede keer, nu met Clyde Edward Matthews. Dit huwelijk zal tot 1934 standhouden.
In 1933 zorgt haar versie van “Stormy Weather” in de Cotton Club ervoor dat alle aandacht naar haar uitgaat. Wanneer Irving Berlin dit hoort contracteert hij haar voor zijn ‘As Thousands Cheer’-revue. Door haar uitvoeringen van “Heat Wave” en “Suppertime” verkrijgt zij de status van co-star. Tegelijkertijd is zij als eerste zwarte artiest de ster in een gesponsorde radioshow, die door het hele land wordt uitgezonden. Hierin wordt zij begeleidt door het orkest van Jimmy Dorsey.
                     
In 1938 trouwt Ethel voor de derde en laatste keer. Dit huwelijk zal standhouden tot aan haar dood in 1977.
Ook op Broadway viert zij het ene succes na het andere met shows als ‘At Home Abroad’, ‘Mamba’s Daughters’, ‘Cabin In The Sky’ en ‘Member Of The Wedding’. Zij verschijnt ook in de verfilmingen van de laatste twee. Tevens is zij te zien in ‘Gift Of Gab’, ‘Cairo’, ‘Tales Of Manhattan’, ‘Pinky’ en ‘The Sound And The Fury’. In 1949 wordt Ethel genomineerd voor een Oscar voor Best Supporting Actress in de film “Pinky”. Zij is daarmee de tweede zwarte actrice die deze eer ten deel valt; de eerst is Hattie McDaniel voor haar rol in “Gone With The Wind”. Het jaar erop wint zij het New York Drama Critics Awards voor beste actrice. Met de opkomst van de televisie is Ethel ook hier te zien in de serie “Beulah”, maar zij stopt ermee omdat de zwarten er als minderwaardigen in worden opgevoerd.
Met haar carrière gaat het in die jaren bergafwaarts. Bovendien raakt zij tijdens een beroving voor tienduizenden dollars aan juwelen kwijt. De belastingdienst zit dan ook achter haar aan.
In de vijftiger jaren keert zij naar het geloof en zij zal haar leven en talent daar verder aan wijden. Zij toert dan regelmatig met evangelist Billy Graham, terwijl zij zo af en toe nog eens optreedt.
 
De laatste jaren van haar leven woont Ethel Waters in Chatsworth, Californië, bij een jong stel, dat zich over haar ontfermt. Hier overlijdt op 2 september 1977 op tachtigjarige leeftijd aan een hartziekte.
 
Ethels grootste faam verwerft zij als actrice, waarmee haar niet geringe prestaties als zangeres worden overschaduwd. In die hoedanigheid is zij niet makkelijk in een hokje te stoppen; zij bestrijkt jazz, blues en de toenmalige populaire muziek. Al in de dertiger en veertiger jaren wordt zij geïmiteerd en haar muziek klinkt door in die van zangers als Joe Turner, Bing Crosby, Ivie Anderson, Lee Wiley, Mildred Bailey, Connie Boswell en Ella Fitzgerald. Lena Horne eens gezegd dat Ethel Waters "was the mother of us all".
 

Reacties

Frenk op 10-08-2012 14:45
Een prima en interessant stuk weer. Op YouTube heb ik inmiddels diverse scenes uit haar films gevonden. Prachtig gewoon.
 
Greetz
Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Eric Campfens
Eric Campfens - BarnOwlBlues

BarnOwlBlues is de website, waarmee ik mijn interesse voor bluesmuziek met anderen wil delen.

Lees hier meer....: Contact


Categorieën
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl