barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Al Miller - ...In Between Time

De in 1945 geboren Al Miller hoorde in 1964 tot het eerste groepje blanke bluesmusici die een flinke voetafdruk hebben geplaatst in Chicago. Hij was bevriend met Johnny Young, Chicago Slim, Paul Butterfield en Michael Bloomfield. Miller vertrok enkele jaren later naar San Francisco waar hij deze Butterfield en Bloomfield weer tegen kwam. Na een carrière buiten de muziek nam hij in 1995 zijn eerste album "Wild Cards" op voor Delmark. Vijf jaar later duikt de harmonicaspeler weer de studio in en met hulp van grote namen als John Primer, Billy Flynn, Dave Specter, vader en zoon Willie "Big Eyes" en Kenny Smith wordt zijn tweede cd "...In Between Time" opgenomen. Deze wordt onder eigen beheer uitgebracht en is reeds lang uitverkocht.

Gelukkig heeft Delmark het goede idee gehad om dit album nu zelf te gaan uitbrengen. De cd bestaat uit 17 songs, waarvan er vijf door Miller zelf zijn geschreven en de rest bestaat uit covers. Wat onmiddellijk opvalt dat je jezelf terugwaant in het Chicago van halverwege de zestiger jaren; het zo een oud album van Bloomfield en Butterfield kunnen zijn. Maar denk niet dat hier een imitatie-Butterfield aan het werk is, Al Miller heeft daar genoeg kwaliteiten en klasse voor om dit te voorkomen.

Wat ons hier wordt geboden is een fraaie bloemlezing uit de Chicagoblues. Beginnend met de rockende boogie "Rockin' All Day", het soepele "Need You So Bad" van B.B. King en Johnny Youngs "My Baby Walked Out" zijn we al lekker op weg. Vooral het laatste nummer is door het rollende pianowerk van Barrelhouse Chuck en het grandioze harmonicaspel van Miller een van de beste nummer van de cd geworden. Het swingende "Old Friends" blinkt uit door de gitaar van Specter, terwijl de interactie tussen harmonica en slidegitaar in de titelsong voor een macabere spanning zorgen. In "I Got It" en "Dead Presidents" laat Miller zijn kunsten op de harmonica horen. Het laatste nummer laat tevens een fraaie saxofoonsolo horen. In Millers eigen "A Better Day" zorgen Flynn en Specter voor een paar gitaristische hoogstandjes, terwijl "Tighten Up On It" een smeuïge klassieke Chicagoblues is. De gitaar van Primer, de piano van Ken Saydak en Millers harmonica maken van "1839 Blues" een bijna zeven minuten durend hoogstandje en het swingende "Billy's Boogie" zorgt ervoor dat de voetjes van de vloer komen. En dat geldt onverminderd voor "Make It Alright". Klassiekere Chicagoblues als in "Bachelor Blues" krijg je ze niet: de zwoele Hammond B3, de strakke ritmesectie, de rollende piano en het volle harmonicageluid zorgen daar wel voor. Die trend wordt met Eddie Taylors "If You Don't Want Me" voortgezet, wat weer een fraaie opstap is voor "Lake Michigan Waters", waar vooral Billy Flynn met zijn  vlammende gitaar de uitblinker is. Flynn en Miller gaan er samen voor het het swingende "Lawhorn Special". Als afsluiter heeft Delmark er de nog niet eerder uitgebrachte rockende blues "Blizzard" aan toegevoegd.

Conclusie: een gewoonweg schitterende uitgave met stuk voor stuk geweldige bluessongs. Onbegrijpelijk dat dit destijds in eigen beheer is uitgebracht en lang niet verkrijgbaar was. Een goede zet van Delmark om dit album op hun verspreidingslijst te zetten.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl