barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Arthur 'Big Boy' Crudup - Sunny Road

Dat er nog steeds juweeltjes op de plank liggen bij de platenmaatschappijen bewijst maar weer deze cd van Arthur 'Big Boy' Crudup. Deze opnamesessie is lang verborgen gebleven en nu door Delmark alsnog uitgebracht. Het levensverhaal van Crudup is min of meer bekend. Zijn hit "That's Alright Mama" wordt de eerste single van Elvis Presley, die aan het begin staat van fabelachtige rijkdom. Crudup zelf kan, hoewel hij The Father of Rock n Roll wordt genoemd, maar moeilijk rondkomen en hij overlijdt in 1974 in relatieve armoede. 

In 1969 gaat hij de studio in om met drummer Willie 'Big Eyes' Smith, gitaristen Jimmy Dawkins en Mike Thompson en bassist Mark Thompson een aantal songs op te nemen.

Op het eerste nummer "Sunny Road" wordt Crudup alleen begeleid door de drums van Smith. Een mooie stadse blues met een leuke verwijzing naar "That's Alright Mama" halverwege het nummer. Op "Please Don't Leave Me With The Blues" voegen de gitaar en bas van de heren Thompson zich erbij met als gevolg een lekker swingende, maar veel te korte (2:08) blues. "Trying To Take Me For A Ride" gaat over het feit dat iedereen maar een loopje met hem neemt. Een relaxte song met mooi gitaarwerk. Dawkins voegt zich erbij in "She Gives Me A Thrill" en met zijn lichtvoetige gitaar stuwt hij de song naar een hoger niveau. "Mistake I Made In L.A." en "The One That I Love" zijn twee typische Crudup-songs, waarop hij alleen door Smith wordt begeleid. Op "I Have Called Up China" mag Dawkins weer een bijdrage leveren en hij laat horen waarom zijn bijnaam 'Fast Fingers' is. Crudup gooit zijn ziel eruit in "I'm Leavin' Town" terwijl Smith als een menselijke metronoom de maat blijft bepalen. Dan volgt er wat gebabbel tussen Crudup en Delmarkbaas Bob Koester en wordt het album afgesloten met het ruim zeven minuten lange "All I Got Is Gone". Een hartverscheurend gezongen blues over Crudups harde leven nadat zijn geliefde vrouw is overleden. Begeleid door de immer strak spelende drums en bas en de jazzy tonen van Dawkins' gitaar is Crudup aan het eind een inzinking nabij. Wat een emotie.

Conclusie: Het is jammer dat het meer dan veertig jaar heeft geduurd dat deze opnamen werden uitgebracht. Het is een prima sessie geweest en vooral na zoveel jaar van historisch belang. Vooral de nummer met Dawkins zijn juweeltjes.

Lees hier meer over Arthur 'Big Boy' Crudup

Reacties

Kevin Johnson op 14-03-2013 22:46

Fantastic, Eric!

Thank you so much!

Kevin

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl