barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Peg Lew Howell (1888 - 1966)

Het maken van muziek was voor veel mensen, die door een handicap geen normaal werk konden doen, een manier om geld te verdienen. Zo ook in de bluesmuziek. En hun handicap kom je vaak tegen in de (bij)naam die zij hanteerden. Denk hierbij maar aan Blind Lemon Jefferson en Blind Willie McTell. Omdat Joshua Howell een been was kwijtgeraakt en daardoor geen werk meer kon doen op het land kreeg deze de bijnaam Peg Leg Howell. Howell is een van de oudste en eerste bluesartiesten die opnamen hebben gemaakt en zijn werk houdt grotendeels het midden tussen de oude worksongs van de plantage en de klassieke countryblues.

Joshua Barnes Howell wordt geboren op 5 maart 1888 in het plaatsje Eatonton in de staat Georgia. Zijn ouders zijn Thomas Howell en Ruthie Myrick. Hij gaat op school tot aan de negende klas en hiermee komt hij verder dan de meeste kinderen uit zijn buurt, die vaak niet verder komen dan de zesde klas en dan aan het werk moeten. Als kind is hij omringd door muziek, maar pas als hij 21 jaar oud is krijgt hij er interesse in en leert zichzelf gitaar spelen en hij speelt een stijl, die later zal evolueren in de Piedmont-gitaarstijl. Deze stijl wordt gekenmerkt door het gebruik van fingerpicking en het gebruik van de slide.

Joshua is lang en sterk en dat maakt dat hij erg belangrijk is voor het harde werk op de boerderij van zijn ouders. Overdag werkt hij verder gewoon op het land en ’s avonds maakt hij muziek. Tot een ongelukkig voorval in 1917 zijn leven voor goed verandert. Bij een ruzie met zijn zwager wordt hij in zijn rechterbeen geschoten. Als gevolg van deze schotwond verliest hij het been en moet hij verder met een prothese. Omdat hij het zware werk op het land niet meer kan doen gaat hij aan het werk in een kunstmestfabriek in het nabijgelegen Madison County. Dat doet hij een jaar waarop hij weer terugkeert naar zijn geboorteplaats. Daar heeft hij op onregelmatig basis wat baantjes.

In 1923 verhuist Howell naar Atlanta waar hij met andere muzikanten op straathoeken speelt. Die zijn daar bekend als Peg Leg Howell and his Gang. De groep wisselt regelmatig van samenstelling, maar de harde kern bestaat naast Howell uit gitarist Henry Williams, violist Eddie Anthony en in de jaren ook mandolinespeler Eugene Pedin. In 1925 wordt Howell gearresteerd vanwege het illegale stoken van alcohol. Hij brengt een jaar door in het River Camp Prison. Als hij wordt vrijgelaten keert hij weer terug naar Atlanta.

Na het commerciële succes dat Paramount in 1925 had geboekt met opnamen van Blind Lemon Jefferson gingen ook andere platenmaatschappijen op zoek naar vergelijkbare zangers/gitaristen. In 1926 wordt Howell op straat gehoord door Dan Horsby, een talentscout van Columbia Records, en op 8 november 1926 staat Howell in de studio. Hij neemt er vier nummers op, waarvan “New Prison Blues”, dat hij tijdens zijn verblijf in de gevangenis had geschreven, wordt uitgebracht. Het is de eerste countryblues die door deze maatschappij wordt uitgebracht. Howell ontvangt 15 dollar per bruikbare opname, wat niet veel is als je bedenkt dat een artiest als Bessie Smith in die tijd tussen de 125 en 200 dollar per opname opstreek. Ondanks het feit dat de artiest geen royalty’s ontving en een bedrag van 15 dollar weinig lijkt was dat voor een bluesartiest een leuke aanvulling op zijn inkomen. Het bedrag dat hij bij een sessie verdiende stond gelijk aan een paar maandsalarissen.

Columbia heeft de gewoonte om twee keer per jaar – in april en oktober/november - af te zakken naar het zuiden om dan bluesartiesten op te nemen. In april 1927 maakt Howell opnieuw opnamen voor hen, nu met de begeleiding van een kleine band, bestaande uit gitarist Henry Williams en vioolspeler Eddie Anthony. Het repertoire bestaat uit ballades, ragtime, jazz en blues. Mede door het vioolspel van Anthony krijgen we een hint hoe de muziek van de zwarte stringbands, die vooral rond de eeuwwisseling populair waren, geklonken moet hebben.

Deze opnamen verkopen redelijk goed, beter dan zijn solo-opnamen van een half jaar eerder. In november van dat jaar worden er opnieuw opnamen gemaakt van Howell en zijn beide vrienden en op die van april en november 1928 doet alleen Eddie mee. Uit oude documenten blijkt dat de verdiensten dan zijn gestegen naar 25 dollar per opname. Bij de opnamen van april 1929 is een mandolinespeler met de naam Jim toegevoegd. Howell beschikt over een groot repertoire en hij speelt een behoorlijke diversiteit aan stijlen, variërende van traditionele balladen (“Skin Game Blues”), dansliedjes (“Beaver Slide Rag”) tot jazz (“New Jelly Roll Blues”). De opnamen van april 1929 blijken de laatste te zijn van Peg Leg Howell en hoewel Columbia de streek nog tot november 1930 bezoekt worden er geen opnamen meer van hem gemaakt. De reden hiervan is onbekend.

Howell blijft in en rond Atlanta muziek maken, maar hij begint ook weer met het illegaal stoken van drank, wat een opnieuw een verblijf in de gevangenis oplevert. In 1934 overlijdt zijn goede vriend Eddie en vanaf die tijd treedt hij nog maar zo af en toe op als hij geld nodig heeft. Nadat hij is gestopt met het stoken van drank heeft hij diverse baantjes. Als gevolg van suikerziekte moet in 1952 ook zijn andere been worden afgezet, wat hem aan een rolstoel kluistert. In 1959 verschijnt het boek The Country Blues van Samuel Charters. Op de begeleidende lp met dezelfde titel wordt een van de nummers van Howell opgenomen. In 1963 wordt hij door folklorist George Mitchell en zijn maat Roger Brown herontdekt, terwijl hij in smartelijke armoede in Atlanta woont. Onder hun begeleiding neemt Howell een lp op, die door Testament Records wordt uitgebracht. Hij zijn zijn eerste opnamen na 34 jaar.

Omdat hij lijdt aan een chronische zenuwziekte wordt Howell in 1966 opgenomen in het Grady Memorial Hospital in Atlanta. Daar overlijdt Joshua ‘Peg Leg’ Howell op 11 augustus 1966 op 78-jarige leeftijd. Hij wordt begraven op het Chestnut Hill Cemetery in Atlanta.

Aan de muziek van Peg Leg Howell kan worden toegeschreven dat het de link vormt tussen de oude plantageliederen en de klassieke bluesmuziek. Deze opnames behoren tot de weinige die er van deze muzikale tussenvorm zijn gemaakt. Er is veel over geschreven, voornamelijk uit verhalen van de oude bluesartiesten, maar door Peg Leg Howell zijn we ook echt getuigen hiervan geworden.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl