barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Stack-O-Lee

Een van de bekendste songs uit de Amerikaanse folktraditie is “Stack-O-Lee”, ook wel “Staggerlee”, “Stagolee” of “Stack O’Lee” genoemd. Het lied werd voor het eerst gepubliceerd in 1911 en de eerste opname ervan was in 1923 door Fred Waring’s Pennsylvanians. Maar wie of wat was nu eigenlijk deze “Stack-O-Lee”?

De historische “Stack-O-Lee” was Lee Shelton, een Afrikaans-Amerikaanse pooier, die aan het eind van de negentiende eeuw in St. Louis, Missouri woonde. Hij had de bijnaam ‘Stag Lee’ of ‘Stack Lee’, waar een aantal verschillende verklaringen voor zijn. De Amerikaanse uitdrukking ‘he went stag’ betekent dat iemand geen vrienden heeft. Maar door John en Alan Lomax wordt beweerd dat hij is vernoemd naar een rivierboot, de Stack Lee, die bekend was vanwege het feit dat er prostitutie op werd bedreven. Andere bronnen beweren dat hij zichzelf heeft vernoemd naar een kapitein van een rivierboot, die Stack Lee zou hebben geheten.

Shelton werd op 16 maart 1865 geboren in Texas. Hij werkte als koetsier in St. Louis, waar hij een reputatie als pooier en gokker opbouwde. Uiteindelijk werd hij de baas van de Four Hundred Club, een politieke en sociale club voor afrikaans-amerikanen met een dubieuze reputatie. Hij was niet zo maar een pooier, maar behoorde tot een groep, die zich de Macks noemde. Deze vielen voornamelijk op door hun dure en opzichtige kleding.

Op kerstnacht 1895 zaten Shelton en William ‘Billy’ Lyons samen te drinken in de bar van Bill Curtis. Lyons was ook een lid van de plaatselijke onderwereld en waarschijnlijk een concurrent van Shelton. Het gesprek ging over politiek en op een gegeven ogenblik kregen beiden ruzie. Lyons pakte de hoed van Shelton, waarop deze zijn rivaal neerschoot, zijn hoed weer terugpakte, opzette en de bar verliet. Shelton werd in 1897 veroordeeld tot een gevangenisstraf van 25 jaar voor de moord.

Op zaterdag 28 december 1895 verscheen het volgende bericht in de St. Louis Globe – Democrat:

William Lyons, 25, a levee hand, was shot in the abdomen yesterday evening at 10 o'clock in the saloon of Bill Curtis, at Eleventh and Morgan Streets, by Lee Sheldon, a carriage driver.

Lyons and Sheldon were friends and were talking together. Both parties, it seems, had been drinking and were feeling in exuberant spirits. The discussion drifted to politics, and an argument was started, the conclusion of which was that Lyons snatched Sheldon's hat from his head. The latter indignantly demanded its return. Lyons refused, and Sheldon withdrew his revolver and shot Lyons in the abdomen. When his victim fell to the floor Sheldon took his hat from the hand of the wounded man and coolly walked away.

He was subsequently arrested and locked up at the Chestnut Street Station. Lyons was taken to the Dispensary, where his wounds were pronounced serious. Lee Sheldon is also known as 'Stag' Lee.

De moord werd vrij snel door de Amerikaanse folklore opgenomen en het werd het onderwerp van liedjes en verhalen. De eerste vermelding van de song was al in 1897 in de Kansas City Leavenworth Herald als “Stack-a-Lee”, die werd uitgevoerd door ene Prof. Charlie Lee, “the piano thumper”. De allereerste versies zouden wel eens de zogenaamde field hollers en worksongs kunnen zijn geweest, die door de zwarte arbeiders werden gezongen. In 1910 werd het lied door musicoloog John Lomax beschreven, die het in Mississippi tegenkwam. Een jaar later werden twee versies ervan gepubliceerd in de Journal of American Folklore door socioloog/ historicus Howard W. Odum. De eerste opname van het nummer is van Waring’s Pennsylvanians in 1923. Later dat jaar wordt het door Frank Westphal & His Regal Novelty Orchestra opnieuw op de plaat gezet. Er volgden het volgende jaar nog een paar opnamen en in 1925 nam Ma Rainey het op met Louis Armstrong op cornet in haar begeleidingsband

W.C. Handy, de zelfbenoemde ‘Father of the Blues’ meende dat de naam Stack O’Lee een bijnaam was voor een lang persoon, vergelijkbaar met de hoge schoorsteen van de stoomboot, de Robert E. Lee. Toen hij dat in de twintiger jaren schreef was het al een bekende song. De uitvoering van Mississippi John Hurt uit 1928 wordt wel beschouwd als de definitieve versie. Andere belangrijke versies zijn de uitvoeringen van Duke Ellington (1927), Cab Calloway (1931) en Woody Guthrie (1941). Ook na de oorlog wordt het nummer vele malen vertolkt door diverse artiesten, varierend van de Lloyd Price en Archibald, die er een hit mee hadden, James Brown, Ike & Tina Turner tot aan Pat Boone toe. In totaal is het nummer door meer dan vierhonderd artiesten gezongen.

Hoe is het verder met Lee Shelton vergaan? In 1909 verleende gouverneur Joseph Wingate hem gratie en mocht hij de gevangenis verlaten. Maar in 1911 werd hij opnieuw opgesloten. Deze keer voor een beroving en moord. Een jaar later, op 11 maart 1912 overleed hij aan tuberculose in een cel van de Missouri State Penitentiary in Jefferson City. Hij ligt begraven op de Greenwood Cemetery in Hillsdale, Missouri. Een fonds met de naam The Killer Blues Headstone Project zamelde geld in voor een grafsteen die op 14 april 2013 op zijn tot dan toe ongemarkeerde graf werd geplaatst.




Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl