barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Naast het feit dat Sunday Wilde en Reno Jack al op acht cd’s hebben samengewerkt zijn beide ook in het echte leven een paar. Ze komen uit het Canadese Ontario, uit Atikokan om precies te zijn. Sunday is een zeer gewaardeerd zangeres en pianiste, wier laatste cd “Blueberries Ad Grits” vorig jaar internationaal veel lof oogstte. Reno Jack een veelgevraagde bassist, die twee jaar geleden zijn debuutalbum “Lightning Fried” uitbracht.

Het stel brengt ouderwets gemaakte muziek op ouderwetse en bij voorkeur oude instrumenten. Het liefst in een take zonder poespas.Op het eerste album dat zij gezamenlijk uitbrengen, passend “Two” getiteld, is het niet anders. Zij worden ondersteund door een club vrienden die elkaar al vele jaren kennen, te weten naast Sunday Wilde (piano, zangs), Reno Jack (bas, zang) horen we Cleave Anderson (drums), Steve Koch (gitaar) and John MacLeod (gitaar, harmonica). Van de tien nummers zijn er twee eigen composities van Wilde, de rest is covers. Het is lastig om hen vast te pinnen op een bepaalde stijl. Het is in ieder geval stevig verankerd in de blues, maar we horen ook uitstapjes naar country, rock en jazz. In ieder geval is het geënt op de muziek zoals die in de veertiger en vijftiger jaren gemaakt is. De tijd van de overgang van country- naar cityblues, de tijd dat de elektrische gitaren voor het eerst in zwang kwamen. Dat is meteen duidelijk bij het eerste nummer, het van  Howlin’ Wolf bekende “Howling For My Darling”. De verleiding stem van Wilde en haar barrelhouse-achtige piano geven het nummer een bijzondere twist. Ook heeft zij er nog een couplet aan toegevoegd. Reno Jack zingt met zijn diepe bariton het tweede nummer, “Love Contest” bekend van Ruth Brown. Het is de eerste van drie nummers van Ruth Brown die we hier tegenkomen. Zo wisselen Sunday en Jack elkaar op de cd af, vullen elkaar aan. Het resultaat is een smaakvolle en zeer goede cd geworden. Mijn favoriete nummers zijn de trainblues “Van Horne” met de harmonica van MacLeod die het ritme aangeeft, en het door Wilde geschreven “Back Lane Man”, een stevig bluesnummer. Prima werk.

Websites: www.sundaywilde.com en  www.renojackthebear.com

Reacties

De Canadese gitarist Rob Lutes is geboren in Toronto en opgegroeid in een stad aan de East Riverside in Canada. Hij begon al jong met piano en gitaar spelen en in de loop van de jaren werd hij een goede gitarist in de fingerpicking stijl en ontwikkelde hij zich als componist en tekstschrijver. Zijn eerste album “Gravity” verscheen in 1999.

Met “Walk In The Dark” is nu zijn zevende cd verschenen. Hierop staan dertien nummers, waarvan hij er twaalf zelf of in samenwerking met collega’s heeft geschreven. De enige cover is er een van John Prine. Voor de opnamen heeft hij zich omringd met eersteklas muzikanten, waaronder gitarist Rob MacDonald, toetsenman Bob Stagg en harmonicaspeler Guy Bélanger. De cd is in een tijdsbestek van drie dagen opgenomen in een kleine studio in Montreal. Zoals een goed singer-songwriter betaamt is Rob een goed observator en schrijft hij vanuit persoonlijke ervaring of laat hij zich op zijn minst daardoor inspireren. Ook brengt hij een eerbetoon aan zijn helden James Cotton (“There’s No Way To Tell You That Last Night”) en de Bahamese gitarist Joseph Spence (“Spence”). Rob is een uitstekende gitarist, smaakvol en melodieus, en een prima zanger met een vol en wat hees geluid en heldere stem. Al vanaf het eerste nummer “A Little Room” grijpt hij de aandacht en laat deze niet meer los. Het voert te ver om ieder nummer te bespreken, maar extra aandacht wil ik nog vestigen op een ervan. “Spence” is een instrumentaal nummer met schitterend naar bluegrass neigend gitaarwerk van Lutes, leunend op de bas van Andrew Horton, en gesteund door de dobro van Rob MacDonald en de mandoline van Joe Grass.

Website: www.roblutes.com

Reacties (3)

De uit South Carolina afkomstige Pam Taylor heeft de muziek letterlijk met de paplepel ingegoten gekregen. Opa was zanger en gitarist, haar vader speelde saxofoon en zij begon zelf met piano spelen en zingen. Op haar achttiende kreeg ze haar eerste gitaar en begon zij liedjes te schrijven. Haar eerst album “Hot Mess” verscheen in 2013 en werd internationaal goed ontvangen. Toen haar band uiteen viel begon zij met Robert Johnson de band Stolen Hearts, waarmee zij “Dirty Southern Soul” uitbracht. In de loop van de afgelopen is haar kast gaan uitpuilen met prijzen en nominaties. Maar niet alles is goud wat er blinkt. Ook Pam Taylor heeft haar portie ellende achter de rug. Een verslaving, depressie en lichamelijke aandoeningen zijn haar deel geweest.

“Steal Your Heart” is haar derde cd en de tweede onder haar eigen naam. Zij wordt begeleid door Robert Johnson (bas), Jason Atkins (toetsen) en Jim Brock (drums, percussie). Op de cd staan twaalf nummers, die zich bewegen in het ruime gebied tussen blues, rock, country en southern rock. Alle nummers zijn door haar zelf geschreven, zijn goed opgebouwd en worden door de band uitstekend uitgevoerd. Als je goed naar de teksten luistert hoor je hoe de gebeurtenissen in haar leven zich hebben voltrokken. Van uiterst droevig in bv “The Rain Song” naar zeer vrolijk in het uptempo countrynummer “Make You Mine” of het swingende “Tangled Up”. Pam is buiten een goede componist ook een goede zangeres en gitariste, die niet voor niets op dat gebied nominaties en prijzen op haar naam heeft staan.  Mijn favoriete nummer is de ballad “Already Alright”, waar zij prachtig gitaarwerk laat horen.

Een zeer goede cd, gevarieerd in stijl, met mooie nummers, die een heel scala aan emoties tonen. Grote klasse.

Website: www.pamtaylormusic.com

Reacties (1)

De uit het Engelse Bristol afkomstige Elles Bailey heeft, sinds haar single “Wildfire” door het Engelse Radio 2 en de BBC is opgepikt, al flink de aandacht op zichzelf kunnen vestigen. Op 1 september verschijnt haar album en het is te hopen dat deze de verwachtingen kan waar maken. Wat onmiddellijk opvalt bij deze jonge zangeres is haar hese stemgeluid. Je zou denken dat ze kettingroker is en haar Full English al met whiskey wegspoelt. Niets is minder waar. Als driejarige kreeg zij een ziekte, waarvan zij volledig is hersteld, maar die haar stem voor altijd heeft aangetast.

Het album “Wildfire” is puur bij toeval ontstaan. Tijdens een vakantie met haar familie in de VS werd Nashville aangedaan en nam Elles voor de lol een demo op in een van de studio’s. En binnen de kortste keren was het hele album klaar. Zij wordt begeleid door het neusje van de zalm die er in Nashville aan studiomuzikanten rondlopen, zoals de gitaristen Joe Wilkins, Brent Mason en Chris Leuzinger, bassist Mike Brignardello, drummer Wes Little en toetsenist Bobby Wood. Naast een uitstekende zangeres met dat kenmerkende hese stemgeluid is Elles ook een prima liedjesschrijver. Elf van de twaalf nummers zijn dan ook door haar (mee)geschreven. De enige cover is “Shake It Off”, bekend van Taylor Swift. Hoewel het album vrij spontaan is ontstaan zit de zaak erg goed in elkaar. Prima nummers, die uitstekend worden uitgevoerd. Muzikaal bevinden we ons met “Wildfire” in de prettig rockende blues. Er is een leuke variatie van uptempo nummers en ballads. Elles brengt een eerbetoon aan Janis Joplin in de ballad “Girl Who Owned The Blues” en aan Howlin’ Wolf in het naar hem vernoemde nummer. Mijn persoonlijke favoriete nummers zijn het rockende “Shackles Of Love” en “Let Me Hear You Scream”, waarin het gitaarwerk aan de Deltablues doet denken. Uitstekend!

Website: www.ellesbailey.com

Reacties (2)

Begin 2014 zag Sweet Bourbon het licht. Na wat wijzigingen in de bezetting zijn gitarist Chris Janssen en drummer Martijn Cuijpers als enige oorspronkelijke leden er nog steeds bij. Willem van der Schoof (toetsen), Roeland van Laer (bas) en René van Onna (zang) maken nu deel uit van de definitieve bezetting. Met achtergrondzangeressen Sonja Walters, Suzan Wattimena en Laura van der Vange als de Bourbonnettes is de band compleet. In 2015 verscheen de eerste live opgenomen cd “Live At Trianon” en nu is “Night Turned Into Day” als opvolger verschenen.

Op de cd horen we elf zelfgeschreven nummers. Muzikaal zit het wel goed. De bandleden komen uit diverse disciplines van de blues en die combinatie zorgt voor een aangenaam geluid. Het is een combinatie van rockende blues, ballads en – vooral door inbreng de Bourbonnettes – soulvolle blues. Er is een goede groove, strak gehouden door Roeland en Martijn. René heeft een prettige, heldere stem met af en toe dat rauwe randje dat dit genre nu eenmaal vraagt. En Chris en Willem zorgen voor een adequate backing en laten zich op gezette tijden ook als solisten horen. Het smeuïge orgel zorgt voor een vol bandgeluid en Chris speelt laid-back als het nodig is, maar kan ook lekker scheuren. Mijn persoonlijke favorieten zijn “I Don’t Care” met een fraaie slidegitaar, het funky “Cool Down” met een mooie pianosolo, en het swingende “This Year’s Destination”. Een goede band, een prima cd.

Website: www.sweetbourbon.nl

Reacties (2)

Met “Like There’s No Tomorrow” heeft de Ierse zanger en gitarist Eamonn McCormack (Dublin, 1962) onlangs zijn derde solo-cd uitgebracht. Het is zijn vijfde als je de twee meetelt die hij onder de naam Samuel Eddy heeft gemaakt. Als Samuel Eddy heeft hij in 2002 een tijd lang afstand genomen van de muziekindustrie, van de schade aangebracht door inspanningen van het toeren en de vele optredens. Maar in 2008 dook hij onder zijn eigen naam weer op en dat resulteerde in de albums “Kindred Spirits” (2008) en “Heal My Faith” (2012).

Met bassist Jonathan Noyce en drummer Darrin Mooney vormt McCormack, die zelf zingt en gitaar, mandoline, harmonica, gitaarsynthesizer speelt, een klassiek powertrio. “Like There’s No Tomorrow” is een dubbel-album met een elektrisch en een akoestische cd. Er staan in totaal achttien nummers op beide schijven, waarvan drie covers en vier nummers die hij samen met Edwin Williamson heeft geschreven. McCormack en zijn maten laten op dit album horen dat zij in staat zijn een prima stuk op blues geënte rock te kunnen laten horen. Bluesrock, boogie, rock ’n roll, maar ook mooie ballads, ze draaien er hun hand niet voor om. Van de eerste schijf vallen mij in het bijzonder het door Phil Lynott geschreven, maar nooit eerder uitgebrachte “One Wish” op, alsmede de prachtige ballads “Still Missing You” en “Running Back To You”. Dat hij meer is dan een schrijver van oppervlakkige teksten wordt duidelijk na het beluisteren van “Writing On The Wall” over het Amerika en de financiële wereld van nu.

De sfeer van de schijf 2, de akoestische, is duidelijk anders. Het rauwe is er van af en de nadruk komt meer te liggen op melodie en harmonie. Dat wordt meteen duidelijk bij het eerste nummer “No Airs And Graces”, een eerbetoon aan Eamonns idool Rory Gallagher. Mooi zijn ook “You Take My Blues Away”, dat hij heeft geschreven voor zijn dochtertje, het prachtige “The Guilt I Feel Inside”, waarop hij alleen te horen is op gitaar en harmonica, en de geheel eigen uitvoering van het Jimi Hendrix nummer “Angel”.

Eamonn McCormack heeft met “Like There’s Tomorrow” een prachtige dubbel-cd gemaakt. Wat mij betreft is het een van de beste dat ik dit jaar heb gehoord in dit genre.

Website: www.eamonnmccormack.net

Reacties (2)

Het uit Denemarken afkomstige The Blues Overdrive is een vaste waarde in eigen land en begint nu ook internationaal zijn vleugels uit te slaan. De band is opgericht in 2001 en heeft nu na “The Blues Overdrive” (2012) en “Clinch!” (2015) als derde cd een liveregistratie uitgebracht. Het viertal bestaat uit zanger Martin Olsen, gitarist Andreas Andersen, de in Texas geboren Thomas Birck (bas) en de uit Zweden afkomstige Louisian Boltner (drums). In hun 16-jarig bestaan vielen hen diverse nationale en internationale prijzen ten deel.

Het album “Overdrive Live!” is op 8 augustus 2016 live opgenomen tijdens het Smukfest in Skanderborg, Denemarken. We horen negen nummers, waarvan er zeven zijn geschreven door Olsen, waarin te horen waar The Blues Overdrive toe in staat is. Het zijn prettig in het gehoor liggende nummers, variërend van laid-back tot rockend. De nummers zijn direct opgenomen zonder enige trucs of poespas, zodat we de band zoals deze op het podium staat. Mooi vind ik “Ball And Chain” en “You Got The Power To Turn Me On”, een eerbetoon aan de Deense blueslegende Peter Thorup (1948-2007), die onder meer bij Alexis Korner en CCS speelde.

Met “Overdrive Live!” laat deze uitstekende Deense band wat zij live in hun mars. Vooral het feit dat dit zonder manipulaties op de cd is uitgezet toont The Blues Overdrive in hun meest pure vorm. Een prima registratie.

Website: www.bluesoverdive.dk

Reacties (2)

Door het kijken naar video’s met Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan leert Greg Sover zichzelf al vanaf vijfjarige leeftijd gitaar spelen. Eerst rommelt hij nog maar wat aan, maar vanaf zijn dertiende wordt het serieus. Na zijn verhuizing van New York naar Philadelphia gaat hij ook deelnemen aan sessies en doet zo de nodige podiumervaring op. Vorig jaar verscheen in de VS zijn debuut-cd, “Songs Of A Renegade”, die nu ook bij ons verkrijgbaar is.

Op dit album horen we hem en zijn band op tien nummers, waarvan er negen door Sover zelf zijn geschreven. De band bestaat naast Sover (zang, gitaren) uit de ervaren muzikanten Garry Lee (bas, percussie, achtergrondzang), Allen James (gitaar), Tom Walling (drums) en Wally Smith (toetsen). De nummers bewegen zich allemaal binnen de melodieuze rock en op blues geënte rock. Leuke nummers, niet wereldschokkend, maar goed uitgevoerd en aangenaam om te beluisteren. Sovers kracht ligt duidelijk bij zijn gitaarspel, want vuurwerk kan hij leveren. De blues komt het duidelijkst naar voren in nummers als “Preacher” en “After Me”, bij het laatste nummer vooral door het gebruik van de akoestische gitaar. Bijzonder zijn de reggae-achtige accenten in “Deja Vu” en het Caribische geluid in het Frans gezongen “Cherie”, terwijl de rockende uitvoering van het Bill Withers nummer “Ain’t No Sunshine”, de enige cover op het album, de luisteraar ook even overeind doet veren. Een leuke cd.

Website: www.gregsover.com

Reacties (2)

Decennia lang was de uit Sunderland, Noord-Engeland afkomstige Trevor Sewell een hooggewaardeerde sessiemuzikant. Toen hij vijf jaar geleden besloot om voor zichzelf iets te gaan doen resulteerde dat meteen in een Blues Artist of the Year Award in Hollywood. Inmiddels zijn we vijf jaar en vijf albums verder en Sewell nog zeventien internationale prijzen in zijn kast staan. Tot zijn bewonderaars mag hij mensen rekenen als Janis Ian en Tracy Nelson, toch niet de minsten.

Met “Calling Nashville”, dat als ondertitel “An Americana Adventure” heeft, is onlangs het vijfde album verschenen. De elf nummers zijn door Trevor geschreven en het geheel is opgenomen in Nashville. De al genoemde ondertitel is zeer treffend gekozen. Wat we hier voorgeschoteld krijgen is Americana in de ware zin van het woord. De blues is overduidelijk als basis aanwezig, maar deze is smaakvol doorspekt met rock, country, jazz en soul. Hij heeft een rokerig stemgeluid en bespeelt de gitaren, bas, toetsen en mandoline. Verder wordt hij begeleid door een keur aan muzikanten en krijgt hij de steun van de al genoemde Janis Ian en Tracy Nelson. Meteen het eerste nummer, “Some Day”, zorgde ervoor dat ik recht overeind ging zitten. Stevig geënt op de blues, maar met de fiddle van Kellen Michael Weinrich komt er zo’n lekker countrygevoel bij. Bijzondere indruk maken verder de met Janis Ian gezongen jazzy ballad “Fade To Grey”, het stevig rockende “Stand Next To Him” en de met Tracy Nelson gezongen soulblues “Long Time Ago”. Een meer dan uitstekend album.

Website: www.trevorsewell.com

Reacties (2)

Begin 2014 kreeg ik van promoter Frank Roszak een single toegestuurd van Scott Ellison. Dat was mijn eerste kennismaking met deze man. Toen schreef ik dat deze smaakte naar meer. Dat volgde anderhalf jaar later in de vorm van het album “Elevator Man”. Op een – naar mijn mening – enkele misser na was dit in het geheel geen teleurstelling. En nu is onlangs de opvolger hiervan, “Good Morning Midnight” verschenen. Ellison, geboren in Tulsa, Oklahoma, speelde in 1981 in de band van Clarence ‘Gatemouth’ Brown en was na zijn verhuizing naar Los Angeles te horen achter de Drifters en Gary ‘US’ Bonds. Vanaf begin negentiger jaren is hij bezig als soloartiest en heeft hij net zijn tiende album uitgebracht.

Op dit album “Good Morning Midnight” staan dertien nummers, waarvan twaalf zogenaamde originals. Deze twaalf zijn door Ellison in samenwerking met een aantal van zijn collega’s geschreven. Scott Ellison is zelf te horen als zanger, op diverse gitaren en bas. Gesteund wordt hij door een groot aantal klassemuzikanten. We horen een combinatie van rockende blues, ballads en soulnummers. Prima gecomponeerd en uitstekend uitgevoerd. Het album begint met het swingende gospelnummer “Sanctified”, waarmee meteen de toon is gezet. Verdere nummers die een extra vermelding verdienen zijn de slowblues “Gone For Good” en het rockende “Another Day In Paradise”.

Een album waarop veel te genieten is. Prima nummers, goed geschreven en uitgevoerd. Een aanrader.

Website: www.scottellisonblues.com

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl