barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Een naam die in deze streken nog bekend moet worden is die van RC And The Moonpie Band. Dit uit Green Swamp in de Amerikaanse staat North Carolina afkomstig vijftal maakt al enkele jaren de podia in hun eigen streek onveilig. Ze gaan door het leven als een bluesband, maar hun aanbod is gevarieerder. Naast blues horen we invloeden uit soul, r&b, soul en zeker ook funk. Als invloeden geven zij zelf namen aan als Buddy Guy, Muddy Waters,  Jimmy Vaughan, Ruth Brown, Bobby “Blue” Bland, Aretha Franklin, Tommy Castro, om er maar een paar te noemen. De band is samengesteld uit veteranen uit de lokale muziekscene, t.w. Robert Marlowe (gitaar), T Bone Betourney (drums), Robert ‘RC’ Christian (zang), Mike Logiovino (bas) en Russell Pleasants (achtergrondzang).

In 2015 verscheen hun debuut-cd “Indivually Wrapped”, die in en buiten de VS zeer positief werd ontvangen en wereldwijde aandacht kreeg op de radio. De hoop is uiteraard dat dit met een tweede cd ook gaat lukken. Onlangs verscheen deze namelijk en kreeg de naam “All This” mee. Dat de band al enige status heeft verworven mag blijken uit het lijstje van meespelende gastmuzikanten, waarvan Bruce Katz en Bob Margolin de bekendste zijn. Op “All This” vinden we twaalf nummers, waarvan vier covers en acht nummers die door de leden van de band zelf zijn geschreven. Hierbij hebben Pleasants en Marlowe het grootste deel geleverd. Het zijn twaalf goed uitgevoerde nummers, die zich bevinden in het hierboven al fraaie gebied tussen blues, r&b, soul en jazz. Een zeer prettige mix, een gevarieerd aanbod. De nummers zijn goed gespeeld en swingen de pan uit. Mijn persoonlijke favorieten zijn “Big Ass Jog O’ Wine” met Margolin op gitaar, en de ballad “Older Women”.

Een leuke plaat van een prima band, waarvan we hopelijk meer gaan horen.

Website: https://www.facebook.com/RC-and-The-Moonpie-Band-660169040758194/

Reacties

De in Ierland geboren en in Manchester woonachtige Mat Walklate is een druk baasje. Hij is muziekleraar en een professioneel muzikant, die zowel solo als in duo’s (Dick Farrelly, Paolo Fuschi) en bands (o.a. The House Devils) speelt. Meestal is hij te horen met een mondharmonica en daarnaast speelt gitaar, fluit en uilleann-pijpen, een soort van doedelzak. Net als zijn instrumenten is hij muzikaal niet op één stijl vast te pinnen. Traditionele Ierse muziek, bluegrass, ska en blues behoren tot zijn repertoire.

Onlangs verscheen het album “Sea Of Love”, waarop Walklate te horen is met elf door hem zelf geschreven nummers. Naast Mat zelf horen ook de al genoemde uit Sicilië afkomstige en in Engeland wonende Paolo Fuschi op gitaar en daarnaast nog een legertje gastmuzikanten. Wat stijl betreft horen we hier ouderwets goede handgemaakte blues. Prima nummers zijn naar mijn mening de opwindende instrumental  “Playing With Myself Boogie”, waarin hij helemaal los gaat, het rauwe “So Deep In Trouble” met prima gitaarwerk van Fuschi en het simpele “The Sun Never Shines” net op gitaar de grandioze Tom Attah. Voor mij is het hoogtepunt het gospelachtige “Rivers Of Jordan”, waarin alleen de zang en harmonica van Walklate te horen zijn.

Voor liefhebbers van ouderwetse blues en mondharmonica is dit een absolute aanrader.

Website: www.matwalklate.co.uk

Reacties

De in Baton Rouge, Louisiana geboren Jonathon Long wist al heel jong dat hij van de muziek zijn beroep wilde maken. Op zijn zesde begon hij met gitaar spelen en leerde zichzelf gospelliedjes spelen, die hij in de plaatselijke kerk hoorde. Enkele jaren later trad hij op en op zijn  veertiende stopte hij met school om te gaan toeren. Hij trad op met Henry Turner Jr & Flavor, een plaatselijke band, en ook met Larry Garner, Kenny Neal, Warren Haynes, Gov’t Mule, Dr. John om er maar een paar te noemen. In 2011 won hij van 4.000 deelnemers de “#1 Unsigned Blues Guitarist in America” competitie. Onder de naam Jonathon ‘Boogie’ Long bracht hij in 2013 zijn debuutalbum “Blues Revolution” uit en in 2016 de opvolger “Trying To Get There”.

We zijn nu twee jaar verder en Jonathon Long – de bijnaam ‘boogie’ heeft hij laten vallen – heeft nu zijn derde cd uitgebracht onder de naam “Jonathon Long”. De cd is verschenen op Wild Heart Records van Samantha Fish, die ook voor de productie heeft getekend. Er staan elf nummers op, waarvan er tien door Long zijn geschreven. Hij wordt begeleid door Jullian Civello (drums) en Chris Roberts (bas). Samantha Fish speelt en zingt op een aantal nummers en we horen fiddlespeler Michel Harvey op een ervan. Long heeft een vol, enigszins rauw stemgeluid en hij is een goed gitarist, die ook nog goede nummers kan schrijven. Pakkende melodieën en interessante teksten, voor wie er rustig naar wil luisteren. Zonder iemand is een vakje te willen stoppen zit Jonathon overduidelijk in het gebied tussen blues, rock en country. Nummers die wat mij betreft een bijzondere vermelding verdienen zijn het rockende “This Road” met bijzonder mooi slidegitaarwerk van Long, en het langzame “The River”, de enige cover op de cd. Het is een duet van Fish en Long met mooi gitaarwerk van beiden. Grote klasse.

Website: https://www.facebook.com/jonathonboogielong


Reacties (2)

Twee jaar geleden landde Sari Schorr met een klap in de muziekwereld met het uitbrengen van haar debuutalbum “A Force Of Nature”. Veel is sindsdien gebeurd, ze heeft over de halve wereld opgetreden, waarbij ook ons land diverse keren is aangedaan, en heeft overal grote indruk achtergelaten met haar geweldige stemgeluid. De verwachtingen waren hoog gespannen voor het tweede album. Zou deze net zo goed, zo niet beter, zijn dan de eerste? Ik zal om te beginnen dan maar een eerste tik uitdelen. Het antwoord is: nee. Maar eerst iets over “Never Say Never”.

Sari Schorr wordt gesteund door een band met uitstekende muzikanten. Gitarist Ash Wilson weet de grote schoenen van zijn voorganger Innes Sibun prima te vullen. Verder doen bassist Mat Beable, drummer Roy Martin en de Nederlandse toetsenman Bob Fridzema mee. Op de cd staan elf nummers, waarvan negen originelen, die Schorr samen met producent Henning Gehrke en/of de leden van de band zijn geschreven. De twee covers zijn  het door Ian McLagan geschreven “Never Say Never” en Mick Ralphs “Ready For Love”. De band is prima op elkaar ingespeeld. De stem van Sari is weer onnavolgbaar. Muzikaal is het allemaal prima. Bijzondere vermelding verdienen naar mijn mening “The New Revolution”, waarin Fridzema een dominante rol speelt met zijn orgel, het swingende “Maybe I’m Fooling” en de ballad “Beautiful”, waarin duidelijk te horen is wat Sari als zangeres in huis heeft.

Klinkt prima, toch? Inderdaad, best een goed album, maar desondanks maakt het minder indruk op mij dan “A Force Of Nature”. Het is goed gemaakt, er staan goede nummers op, maar het raakt mij minder dan bij haar debuutalbum. Kreeg die van mij een dikke 8, “Never Say Never” zal het moeten doen met een 7. Jammer, want ik weet dat Sari Schorr beter kan en zeker niet tot de middelmaat hoort. Volgende keer beter.

Website: www.sarischorr.com

Reacties (2)

Als je van een late roeping spreekt…. Mick Kolassa maakte al ruim vijftig jaar muziek toen hij in 2014 zijn eerste cd uitbracht. Inmiddels zijn we vier jaar verder en is zijn vijfde album uitgekomen. Na zijn beide vorige cd’s gevuld te hebben met andermans nummers is hij nu op de proppen gekomen met één met grotendeels eigen materiaal.

Begeleid wordt Kolassa door de Taylor Made Blues Band, alsmede een tiental gastmuzikanten, waarvan Eric Hughes, Toronzo Cannon en zeker ook gitarist Jeff Jensen voor ons de bekendste zijn. Op “149 Delta Avenue” staan twaalf nummers, waarvan er negen door Mick Kolassa zijn geschreven. Muzikaal zit het allemaal prima in elkaar, wat stijl betreft bevinden we ons middenin de soulvolle downhome Memphis blues. Mick Kolassa heeft een prima, heldere stem en zijn band en muzikale vrienden steunen hem op een adequate wijze. De ritmesectie is strak en vormen een solide basis voor de toetsen van Chris Stephenson, de soms felle gitaar van David Duvenant en de andere instrumenten. We horen dan ook prima geschreven en uitgevoerde nummers. Zoals ik al schreef is dit Kolassa’s vijfde cd in vier jaar tijd. Het openingsnummer “I Can’t Slow Down” is wat dat betreft een duidelijke uitleg. “US 12 To Highway 49” beschrijft zijn levensreis door de blues. Mijn persoonlijke favoriete nummers zijn “Pullin’ Me Down” met een fraaie interactie tussen orgel en blazers, en het emotionele “Cotton Road” met fabelachtige mooi gitaarwerk van Toronzo Cannon.

Net als bij zijn eerde albums doneert Mick Kolassa de opbrengst van deze cd aan The Blues Foundation.

Website: www.mimsmick.com


Reacties (2)

John Mohead is geboren in Memphis, Tennessee, waar hij al zijn kennis van countryblues en country opzoog. Op zijn achttiende verscheen een van de door hem geschreven nummers in de Billboard hitlijst. Hij werd een zogenaamde ‘broodschrijver’, schreef muziek voor anderen in zijn woonplaats Memphis. Hij vertrok naar het zuidelijker gelegen Clarksdale, Mississippi, waar hij als sessiemuzikant speelde op door Jim O’Neal (oprichter van het tijdschrift Living Blues) geproduceerde platen van diens Rooster label speelde. In 1995 verscheen Moheads debuutalbum “Lula City Limits”, dat door de pers goed werd ontvangen. Hij bleef nog een paar jaar aan de slag in de muziek, maakte wat platen en trad op. Maar de zorg voor zijn gezin dwong hem min of meer iets anders te gaan doen. Hij opende een restaurant, dat hij nog steeds leidt.

En nu, ruim twintig jaar na het verschijnen van zijn debuutalbum, is “Son Of The South” verschenen. Hierop vinden we acht nummers, waarvan er zeven door John Mohead zelfgeschreven zijn. Muzikaal is nog steeds duidelijk waar zijn ‘roots’ liggen, namelijk in de Mississippi Delta. Gecombineerd met country en rock horen we een fraai aanbod van wat we een mix van Southern Rock en Rootsrock kunnen noemen. Het is ook duidelijk dat hij zijn talent voor liedjes schrijven in al die jaren niet is kwijt geraakt. Het album opent met het rockende “Without A Melody” om dan met het titelnummer “Son Of The South” diep in de blues te duiken. Lekker rockend gaat het verder met “Seen It All” om daarna te vertellen over zijn trip aan onze hoofdstad in “Amsterdam”. Na “Blue Canoe” en het droevige “Missin’ You” komen we bij de enige cover op dit album, het van Randy Newman geleende “Louisiana 1927”.  Met de bluesachtige rocker “She Won’t Be Home” komt dit (te) korte album aan het einde.

Een album van hoge klasse. John Mohead verdient het om door veel meer mensen gehoord te worden. Wellicht dat dit album hem daarbij helpt.

Website: www.moheadmusic.com

Reacties (1)

De band is in 2015 opgericht en bestaat uit vijf heren, die hun sporen al hadden verdiend in de Nederlandse blueswereld. The Silver Dimes bestaat nu uit harmonicaman Slim Robin (van Roon), Henk-Jan de Jong (gitaar), Karel Vogel (bas), Bert de Jonge (drums), die de plaats van Gerard Scheuring heeft ingenomen, en Ron Stam (zang). Een jaar na oprichting verscheen in kleine oplage de cd “No Cure No Pay”, waar ondergetekende de hand op een van de exemplaren wist te leggen. Een leuke cd, die een mooi visitekaartje voor de band vormde.

Dit jaar is hun tweede cd “Electrifying” verschenen. Een cd, dat een waardige opvolger kan worden genoemd. Je hoort duidelijk dat de band als geheel gegroeid is. De stijl is, net als bij de eerste cd, geënt op de Chicagoblues. Goed in het gehoor liggende nummers, een swingende ritme sectie, hoofdrollen voor gitaar en mondharmonica. Van de elf nummers zijn er tien door de band zelf geschreven. Mijn persoonlijke favorieten zijn de swingende titelsong “Electrifying” met een hoofdrol voor de harmonica, en de slowblues “Doin’ Time”. Kortom, een prima cd.

Website: www.thesilverdimes.net

Reacties (2)

Tijdens hun nog relatief korte bestaan heeft de Nederlandse band the Detonics al behoorlijk van zich doen spreken. Twee jaar geleden wonnen zij de Dutch Blues Challenge, wat deelname aan de International Blues Challenge in Memphis tot gevolg had, waar het vijftal de halve finale wist te bereiken. In maart 2017 verscheen het live opgenomen “Live Evidence”, waarmee een prima visitekaartje werd afgegeven. De band bestaat uit Kars van Nus (zang, harmonica), Jeremy Aussems (gitaar), Raimond de Nijs (piano, Hammond), Mathijs Roks (drums) en René Leijtens (contrabas).

Op 12 oktober a.s. verschijnt het eerste studioalbum, genaamd “Raise Your Bet” met een feestje in De Gouden Leeuw in Dongen. Op de cd vinden we elf door de diverse leden van de band zelfgeschreven nummers, waarvan de meeste van de hand van Nus en de Nijs zijn. Muzikaal leunt de band heel sterk op de blues en rhythm & blues van de Amerikaanse West Coast: swingende en dansbare nummers dus. Meteen met de opener, “Swing King” is dat duidelijk en de swingende r&b blijft als rode draad over de hele cd lopen. Er worden wat zijpaden betreden met de New Orleans style “My Dad Taught Me To Rock”, de swamp blues “Out Of Sight”, het countryachtige “Route 101” en de slowblues “Bullet Through My Heart”. Muzikaal is de band prima op elkaar ingespeeld. De ritmesectie van Roks en Leijtens staat als een huis. Raimond de Nijs is hierbij een grote steun en pakt vaak de hoofdrol met smaakvol toetsenwerk. Bij Kars van Nus klinkt wellicht iets te veel Nederlands accent door, maar wat zang betreft is er verder niets op hem aan te merken; hij heeft een prima stem voor dit genre. En het gitaarspel van Jeremy (‘Mr Barber’?) Aussems is ijzersterk.

Kortom, een uitstekende cd van een prima band die het nog ver kan schoppen.

Website: www.detonics.nl

Reacties (3)

De eerste keer dat ik haar hoorde was met het uitbrengen van de EP “Sunset Avenue” in 2016. Dat was toen al de zesde cd van Gina Sicilia (Philadelphia, 5 maart 1985) , die tien jaar eerder haar debuutalbum uitbracht. Nu, in 2018 zijn we twee jaar en twee cd’s verder. Na het goed ontvangen “Tug Of War” in 2017, waar de vijf nummers van de eerdergenoemde cd opnieuw op zijn verschenen, is nu het volledig nieuwe “Heard The Lie” verschenen.

Op dit album staan elf nummers, waarvan er acht door Gina zijn (mee)geschreven. Naast een prima zangeres, wier stem uitstekend past binnen de soul en blues, is zij ook een zeer goed muziek- en tekstschrijver. Vergeleken met haar eerdere cd’s hoor je duidelijk een verschuiving van blues en soul naar de americana. Dat is meteen duidelijk in het openingsnummer “Heard The Lie” en je hoort het verderop terugkomen in “Sugar” en “I Do Bad Things”. Andere nummers die een vermelding verdienen zijn de Bad Company-cover “Ready To Love”, het samen met Janiva Magness geschreven “Brighter Day”, die hierop meezing, en “Man In The Sky”, waarin Gina haar zangkwaliteiten laat horen.

Kortom, een prima cd, die door het opnemen van americana naast de blues en soul, gevarieerder klinkt dan eerdere albums.

Website: www.ginasicilia.com


Reacties (2)

Na haar debuut “Mother Blues” in 2014 hebben we er vier jaar op moeten wachten. En nu is eindelijk de opvolger, getiteld “Blink”, verkrijgbaar. Rachelle Coba is een bluezangeres, gitarist en songwriter, die is geboren in Wisconsin. Zij studeerde eerst viool, kreeg op haar vijftiende een gitaar en werd geïnfecteerd door het bluesvirus. Pas na een ontmoeting met Buddy Guy, met wie zij goede vrienden werd, besloot zij zich meer in de blues te gaan verdiepen. Met als resultaat een behoorlijke bekendheid in Florida, waar zij inmiddels woonde.

Op haar tweede cd “Blink” staan elf door Rachelle zelfgeschreven of meegeschreven nummers. Zij wordt begeleid door een uitstekende band, bestaande uit bassist Paul Kuzik, drummer Andrei Koribanics en de bij ons al bekende organist John Ginty, die ook voor de productie tekent. We horen elf goed geschreven en prima uitgevoerde nummers, die zich ergens tussen blues, rock en soul bewegen. Rachelle heeft een prima stemgeluid voor dit genre: vol en wat aan de rauwe kant. Bovendien is zij een uitstekende gitarist. De cd begint rustig met alleen zang en orgel in “High And Dry”, maar als de rest invalt wordt het een stevig rockend bluesnummer met mooi samenspel tussen gitaar en orgel. Andere nummers die er wat mij betreft bovenuit springen zijn het rockende “Bad Reputation” en de rauwe blues “River Of Blood”. Laatstgenoemde heeft Rachelle samen geschreven met Liz Mandeville – een bekende voor de regelmatige lezers van deze site – en heeft als extra gast Jimmy Bennett op dobro. Mijn favoriete nummer. Conclusie: een uitstekende cd.

Website: www.rachellecoba.com

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl