barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Het is alweer zo’n vier jaar geleden dat ik Maks A., bij de Burgerlijke Stand beter bekend als Peter Lebbink, thuis in Rotterdam bezocht. Daar vertelde hij mij onder meer dat hij bezig was met een nieuwe cd. Een promo, getiteld “Winter In Vegas” met daarop zeven nummers mocht ik toen al meenemen. Ik schreef toen al dat het smaakte naar meer, maar dat ik nog een paar maanden geduld zou moeten hebben. Dat zijn uiteindelijk een paar jaar geworden, maar nu is de cd klaar en verkrijgbaar.

“3ft No Diving” heet het album en bevat twaalf nummers. Van de zeven die op de promo-cd stonden zijn er uiteindelijk vier op de nieuwe cd terecht gekomen. Tien ervan zijn door Peter zelfgeschreven; de twee covers zijn van Robert Johnson en Lou Reed. Peter zingt en speelt gitaar, basgitaar, keyboards en drums. Daarnaast heeft hij ondersteuning gekregen van Peter Barnouw die op een nummer dobro speelt en op vijf te horen is op gitaar. Verder horen we de basgitaristen Claudio Guliker en Onno de Visser, fluitist Ron Woestenburg, Andy Kockelkoren op synthesizer en de gitaristen Cornelis van Ginkel, Jeroen van Tuijl en de uit Kentucky afkomstige Tommy Stillwell, die elk in een nummer hun diensten verlenen. Vergeleken met de meer naar blues neigende promo-cd is Maks met de nieuwe plaat de rockkant op gegaan. Ook de vier nummers die ik al kende zijn in een nieuw jasje gestoken. En ik moet zeggen, het is een prima rockende cd geworden. Niets mis mee. De twaalf stevige nummers zitten goed in elkaar en zijn aanstekelijk. Mijn persoonlijke favorieten zijn hier het vlot rockende “The Gods In My Head” met een fluitsolo van Woestenburg en stevig gitaarwerk van van Ginkel, en “Look At You”, dat akoestisch begint en langzamerhand door de gitaar van Tommy Stillwell naar een hoogtepunt wordt opgezweept.

Het heeft even geduurd, maar het resultaat mag er zijn. Met “3ft No Diving” heeft Maks een prima rock-cd gemaakt.

Website: www.maksagency.com

Reacties

Willa Vincitore is een zangeres die al ruim twintig jaar in haar eigen omgeving – Hudson Valley in de staat New York - voor haarzelf een naam aan het maken is. En toch verschijnt nu pas een eerste eigen cd, “Better Days”. Dat komt vaker voor. Kijk maar eens naar iemand als Sari Schorr, die net als Willa een veelgevraagd zangeres was voordat ze de wereld op eigen naam veroverde. Een kwestie van kansen krijgen en die dan ook pakken. Het meest bekend is Willa als zangeres bij de band van Chris O’Leary.

Met een keur aan muzikanten kreeg zij de kans om voor haar zelf eens de studio in te duiken. En het resultaat mag er zijn. De twaalf nummers op “Better Days” zijn door Willa zelfgeschreven. Muzikaal wordt zij ondersteund door onder meer gitarist Chris Vitarello (Bruce Katz Band), toetsenman Scott Milici en bassist Brandon Morrison (Donald Fagan), terwijl ook de al genoemde Chris O’Leary op een van de nummers op mondharmonica te horen is. Willa is een fantastisch goede zangeres, die uitstekend past in de blues- en soulhoek. Buiten het feit dat ze een prima stem heeft beschikt ze ook over een uitstekende timing, waarmee ze haar nummers de juiste spanning weet mee te geven. Mijn favoriete nummers zijn de ballad “Caroline” en het onvervalste soulnummer “Hooked On You”.

Het is te hopen dat de carrière van Willa net zo’n vlucht gaat nemen als die van de al genoemde Sari Schorr. Ik gun het haar van harte.

Website: www.willaandcompany.com

Reacties (2)

Jeroen van Tuijl is een gitarist uit het Noord-Hollandse Bovenkarspel, die al sinds jaar en dag met zijn JVT Band rondtoert door Nederland en de VS. Hij brengt een prima mix van bluesrock en southern rock samen. Onlangs is Jeroens vierde cd verschenen met de titel “Southern Comfort”.

Met het toeren door de VS heeft hij aardig wat contacten weten op te bouwen. Een ervan is de uit Kentucky afkomstige gitarist Tommy Stillwell, die op de nieuwe cd meespeelt en samen met Jeroen verantwoordelijk was voor de productie. Verder doen de vaste bandleden drummer Rene Wit, bassist Claudio Guliker en toetsenman Peter Frijling mee. Op enkele nummers horen we Jonas Cowang (harmonica), Lacy Jean (viool) en Michael Beck (zang). Op “Southern Comfort” staan acht nummers, stuk voor stuk sterke songs. Jeroen is een uitstekende gitarist en dat laat hij horen ook. Het is stevig, het vlamt en, wat ik heel belangrijk vind, het is melodieus. De band zorgt voor een uitstekende begeleiding. Meteen met de opener “Bad Ass Song” geeft de band een visitekaartje af, een stevig rockende nummer met de vlijmscherpe slidegitaar van Jeroen. Dat het ook rustiger aan kan horen we in het countrybluesnummer “A Light In The Distance”, waarin Peter Frijling op orgel zijn stempel drukt. Erg goed vind ik het door Tommy Stillwell gezongen “Blue Moon Shines”, dat lekker swingt, en de southern rocksong “Soco”, waarin beide gitaristen van leer trekken.

Dat Jeroen van Tuijl een uitstekende gitarist is met een prima band mag inmiddels wel duidelijk zijn. Het hoge niveau van de vorige drie albums is met “Southern Comfort” volgehouden. Prima werk. 

Website: www.jeroenvantuijl.nl

Reacties (2)

De band rond naamgever Michele d’Amour komt uit Seattle en na de ep “Sin Comin’ On” (2014) en de cd “Ante Up” (2015) hebben zij onlangs “Lost Nights At The Leopard Lounge” uitgebracht. Naast zangeres en songwriter Michele bestaat het kwartet uit bassist Patrick McDanel, drummer Ronnie Bishop en gitarist Ryan T. Higgins. McDanel en Higgins leveren ook het blazerswerk op twee nummers.

Op “Lost Nights At The Leopard Lounge” staan twaalf door d’Amour zelfgeschreven nummers, waarvan twee samen met bluesrocker Cory Wilds. Wat stijl betreft zit de band ergens in de funky blues, terwijl uitstapjes naar jazz en bluesrock niet worden geschuwd. De band is hecht en de zaak swingt van begin tot eind. Higgins is een prima gitarist, die met zijn goed geplaatste licks opvallend aanwezig is. Michele heeft een goede stem, zeker voor wat betreft de wat jazzy nummers en slowblues. Als het ruiger wordt mist zij naar mijn gevoel wat rauwheid. Desondanks zit alles zowel muzikaal en tekstueel prima in elkaar. Mijn persoonlijke favoriete nummers zijn de slowblues “Trouble”, uitstekend passend bij de stem van Michele en met een hoofdrol voor Ryan Higgins met gitaarwerk dat wat aan dat van T-Bone Walker doet denken, “Last Man Standing”, dat de kant van de southern rock op gaat, en het stevig rockende “What The Cat Dragged In”. Een prima album.

Website: www.micheledamourandthelovedealers.com

Reacties (3)

Met een band die Bad Kind heet, een cd dat is goedgekeurd door slangen en een waarschuwingssticker dat zich op het album zogenaamde ‘explicit lyrics’ bevinden wordt door Jason Ricci al een zeker verwachtingspatroon geschapen. En, toegegeven, hij stelt niet teleur. Nu heeft Ricci al een bepaalde reputatie met zijn regelmatige verblijven in rehab en problemen met justitie. Maar ook als muzikant heeft hij een goede reputatie weten op te bouwen. Hij heeft diverse nominaties van de BMA en in 2010 ging hij met de prijs naar huis. Daarbij heeft hij gespeeld bij mensen als Johnny Winter (op diens album “Step Back”) en Junior Kimbrough, RL Burnside, Ana Popovic en vele anderen.

Ricci’s nieuwe album “Approved by Snakes” is het eerste van hem dat uit is gekomen op het EllerSoul label. En rauwere blues zul je zelden horen. Zijn begeleidingsband the Bad Kind bestaat uit de gitaristen Jon Lisi en Sam Hotchkiss, bassist Andy Kurz en drummer Adam Baumol. Ricci is een van de beste harmonicaspelers van het moment, die het niet schuwt om te experimenteren met allerlei elektronica. Het hele album is sterk, dus noem ik hier zomaar wat nummers, die bijzondere indruk maakten. Met het eerste nummer “My True Love Is A Dope Whore” geven Ricci en band meteen hun visitekaartje af. Het begint met een basriff, de band valt bij en gedurende een minuut of acht werkt het geheel zich naar een climax. Het gaat over het zoeken naar liefde, waarvan alleen zij die zich aan de zelfkant bevinden van profiteren. Andere nummers die net zo’n indruk maken zijn “Terrors Of Nightlife” en “Demon Lover”. “Got Cleaned Up” verhaalt over de poging eindelijk eens zijn leven op orde te krijgen en valt in het bijzonder op door de vlammende gitaarsolo van Lisi. Het funky “Disconnect” is een voorbeeld dat Ricci zich niet binnen de gebaande bluespaden beweegt en hij er lustig op los experimenteert.

Bepaalde bluespuristen bekritiseren Ricci vanwege zijn experimenten en muzikale uitstapjes. Maar ook die moeten toegeven dat hij een uniek talent is die de blues naar een hoger plan brengt. Voeg daarbij de teksten, die zij ontsproten uit zijn eigen ervaringen en dan kan ik alleen maar concluderen dat dit een absolute top-cd is.

Website: www.mooncat.org

Reacties (2)

De in Texas geboren en in 2003 naar Californië verhuisde Jeffrey Halford is iemand die je eerder een muzikale verhalenverteller, een troubadour, zou noemen dan een liedjesschrijver. Zijn teksten hebben vaak een diepere betekenis, meerdere lagen. Onlangs verscheen zijn achtste album met de veelzeggende titel “Lo-Fi Dreams” met tien zelfgeschreven nummers. Een aantal van deze nummers waren al te horen tijdens de Europese tournee van vorig jaar.

Ik schreef hierboven al over de veelzeggendheid van de titel “Lo-Fi Dreams”. Vorig jaar vertelde Jeffrey mij van zijn plannen om een album op te nemen met zogenaamde vintage apparatuur, zoals buizenversterkers. Het resultaat van deze opnamen is nu dan ook verschenen. Het is niet zo dat deze lo-fi manier van opnemen afbreuk heeft gedaan aan de kwaliteit. Integendeel, het is krakhelder, wat zeker een verdienste is van producent Adam Rossi, in wiens eigen studio dit is opgenomen. Rossi begeleidt Halford verder op drums, toetsen en percussie. De contra- en elektrische bas wordt bespeeld door Bill MacBeath, die het trio compleet maakt. Verder horen we nog Tom Heyman (pedal steel en gitaar op een van de nummers) en Jimmy Dewrance (mondharmonica). Net als op zijn vorige albums schrijft Halford over een veelvoud aan onderwerpen. Onschuldige zaken als het kopen van een jas voor $ 40,- (de titel “Two Jacksons” is een metafoor voor twee biljetten van 20 dollar) of lekker eten in “Sweet Annette”. Ook minder prettige onderwerpen komen aan bod, zoals de achteruitgang van Elvis Presley in “Elvis Shot The Television” en zijn heimwee naar huis in “10,000 Miles”. Ook politiek roert hij zijn mondje ion het aan congreslid John Lewis opgedragen “Good Trouble”, een onvermoeibare voorvechter voor burgerrechten, die nog samen met Martin Luther King heeft gewerkt.

Wederom een meer dan uitstekend album van deze Amerikaanse troubadour, die het leven van de Amerikaan op zowel grote als kleine schaal op een mooie manier in woorden weet uit te drukken.

Website: www.jeffreyhalford.com

Reacties (2)

Als kleinzoon van Ierse spoorwegarbeiders heeft de in Cleveland, Ohio geboren Jeff Finlin zijn muzikale sporen verdiend door de hele VS door te reizen, muziek te maken en deze ook in zich op te zuigen. Dit heeft ertoe geleid dat hij diverse stijlen beheerst, maar er wel een persoonlijke touch aan zijn muziek weet te geven. Samenwerking met onze landgenoot BJ Baartmans heeft geleid tot Finlins negende album “The Guru In The Girl”.

Finlin en Baartmans zijn, buiten een drummer op twee nummers, de enige muzikanten die op het album te horen zijn. Buiten een goed muzikant is Jeff Finlin een meer dan uitstekende tekstschrijver. Een dichter zou een nog betere benaming zijn. Iemand die mooie gedichten schrijft en ze op een mooie manier op muziek weet te zetten. Hij maakt geen muziek, die geschikt is op de achtergrond, als muzikaal behang. Integendeel, de teksten van Finlin dienen rustig te worden beluisterd, die moeten bezinken, en nogmaals worden beluisterd. Zoals een goed liedjesschrijver betaamt schrijft Finlin uit ervaring. Wat dat betreft gaat het nu heel wat beter met hem dan het wat depressief aandoende “My Moby Dick” uit 2015. En net als toen valt op “The Guru In The Girl” weer voldoende te genieten. Een prima album.

Website: www.jefffinlin.com


Reacties (2)

Blues uit Portugal. Dat is toch Fado? Inderdaad, Fado wordt Portugese blues genoemd. Maar er lopen in dat land ook een paar muzikanten rond die de Amerikaanse blues spelen. En dat zeker niet onverdienstelijk doen. Frankie Chavez is een van hen. Deze zanger en gitarist komt uit Lissabon en heeft kort geleden zijn derde cd uitgebracht. Zijn eerste twee “Family Tree” (2012) en “Heart & Spine” (2014) werden beiden zeer goed ontvangen.

Onmiddellijk na het uitbrengen van laatstgenoemde ging hij aan de slag met “Double Or Nothing”, die onlangs op mijn deurmat belandde. De tien nummers op het album zijn door Chavez, hetzij alleen of in samenwerking met zijn collega’s, geschreven. De onderwerpen van zijn nummers zijn zeer divers; het gaat over persoonlijke zaken als verlies en geboorte, liefde, rondreizen, tevergeefse inspanningen, maar ook over terroristen en het beperken van vrijheid. Muzikaal zit het ook goed in elkaar. De stijl varieert van stevige pop en folkrock tot psychedelische rock en blues. Men zou kunnen beweren dat hij zijn stijl nog aan het zoeken is, maar ik denk eerder dat hij zich laat vastpinnen of in een laatje laat stoppen. Mijn persoonlijk favoriete nummers zijn de twee bluesrock nummers “Save” en “Sliding Donnie” en de ballad “Time For A Change”, dat mij een beetje aan Stephen Stills doet denken.

Een prima plaat. Zowel muzikaal en tekstueel is het volop genieten.

Website: www.frankiechavez.com

Reacties (1)

De in Texas geboren Lightnin’ Willie, bij de burgerlijke stand bekend als William K. Hermes, draait al heel wat jaren mee in de blueswereld. Hij heeft het podium al eens gedeeld met Willie Nelson, Bob Dylan en Leon Russell en is een gewaardeerd muzikant bij zowel collega’s als publiek. Verwacht van hem geen nieuw ingeslagen wegen, het is gewoon goedgemaakte en gedegen swingende blues.

Onlangs verscheen zijn album “No Black No White Just Blues”, een titel die eigenlijk al genoeg zegt. Op de cd staan tien zelfgeschreven nummers. Hij wordt begeleid door prima muzikanten, waarvan Pete Anderson (bas, harmonica), Jerry Olsen (drums) en Ron Dziubla (saxofoons) maar een paar voorbeelden zijn. Andersen had ook de productie in handen. Zoals hierboven al aangeduid moet je geen nieuwe benaderingen of ontwikkelingen verwachten. Het is gedegen blues, en zeer goed gemaakt. Het swingt van begin tot eind, ik denk dat weinig mensen stil kunnen blijven zitten als Willie met band optreedt. De onderwerpen variëren van grappig en lichtvoetig tot zwaar en droevig. Voorbeelden hiervan zijn het humoristische “Eyes In The Back Of My Head” en het droevige “Locked In A Prison”. Mijn favoriete nummers zijn de opener “Can’t Get That Stuff” en de boogie “Shake My Snake”, dat de cd afsluit. Prima cd.

Website: www.lightninwillie.com

Reacties (2)

De naam Joseph Veloz zal ons niet meteen iets zeggen. Dat komt dan ook omdat hij al ruim twintig jaar zijn diensten als bassist aan anderen heeft verleend. Hij heeft gespeeld met artiesten als Matt ‘Guitar’ Murphy, Eddie Kirkland, Lucky Peterson, Joanne Shaw Taylor en Greg Nagy om slechts een paar namen te noemen. Daarnaast is hij componist en werkt hij als producer. Ook is hij verbonden aan de NorthRidge Church in Plymouth, Michigan waar hij zich concentreert op christelijke muziek.

De samenwerking met al die artiesten heeft kennelijk wat wederdiensten tot gevolg gehad. Op zijn eerste solo-cd wordt Veloz namelijk ondersteund door collega’s als de gitaristen Greg Nagy en Shawn Kellerman, en toetsenisten Jim Alfredson, John Lee en Jim David om er maar een paar te noemen. Het zingen heeft hij ook aan anderen overgelaten. Op “Offerings” horen we aanbod aan funk, blues en rock verdeeld over acht nummers, waarvan er drie door Veloz zelf zijn geschreven en een in samenwerking met twee collega’s. Met de opener, de funky instrumental “Just Jammin’” knalt hij via de speakers meteen de huiskamer in. Dit wordt gevolgd door Eddie Kirlands “Good Good Day”, dat door Biscuit Miller wordt gezongen en de jazzy funk “Mules For Biles (Blues For Miles”, dat Veloz ooit schreef voor Miles Davis. Lucky Peterson neemt de zang waar op “Jukin’ And Shakin’”. Bijzonder versies zijn de covers van “Jolene” van Dolly Parton en “Kiss” van Prince. Mijn favoriete nummer is het door Greg Nagy’s “I Like Me Better When I’m With You”, waaraan Veloz heeft meegeschreven, waarop Nagy zang en gitaar voor zijn rekening neemt. Een leuke cd.

Website: www.jmveloz.com

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl